Βασιλειάδης Γιώργος

Ιωάννα Φέτση στο καφενείον τα Κανάρια

2012-02-07T23:04:00.000+02:00

Είναι ένα μικρο παλιό μαγαζί στη γωνία Κεραμεικού 88 και Πλαταιών, στο Μεταξουργείο που οι ιδιοκτήτες του το έχουν διαμορφώσει σε ένα ιδιαίτερο καφενείο."Καφενείον" λοιπόν, όπου μόνο καφέ δεν σε εμπνέει να πιεις καθότι το τσίπουρο και το ρακί με τα άπαιχτα γκουρμέ "μεζεδάκια" του, δεν αφήνουν περιθώρια για άλλη επιλογή. Σε αυτό τον χώρο ταυτόχρονα συνυπάρχουν αρκετές μορφές τέχνης. Αυτή της μαγειρικής την θίξαμε, της μουσικής, με μια πολυμελή παρέα φίλων με μπαγλαμαδάκια και ρεμπέτικη διάθεση την απολαύσαμε. Υπάρχει και εικαστική πλευρά, προς τέρψιν των οφθαλμών, η οποία ανανεώνεται συχνά. Έτσι από την1η έως 15 Φλεβάρη, ήρθε να την καλύψει η φίλη μου Ιωάννα Φέτση, η οποία με την πολύ ιδιαίτερη πολιτική της αθωότητα, σκιτσάρει με το δικό της στυλ, σχεδόν καθημερινά, τα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Το μόνο πρόβλημα είναι αυτό του να βρείτε άδειο τραπέζι....

Με τους EMPTY FRAME στο ANCLUB

2012-01-30T15:59:00.000+02:00

empty frame

Σε μια παγωμένη και χωρίς κίνηση Αθήνα, Κυριακή βράδυ.
Το κάλεσμα από τους empty frame είναι για το "ιστορικό" Anclub στα Εξάρχεια. Στο τελείωμα του Γενάρη 2012 είναι η πρώτη ζωντανή τους εμφάνιση, ενώ την παρέα συμπληρώνει το γκρουπ i saw 43 sunsets.

Είναι αλήθεια πως πήγαμε λίγο νωρίς ... ένεκα αυτής της εμμονής στην ... ακρίβεια του χρόνου... έναρξης. Στις 10:30 λοιπόν, οι i saw 43 sunsets ανοίγουν την συναυλία. Ένα Indie Rock γκρουπ όπως περιγράφονται στην ιστοσελίδα τους, που πρώτη φορά άκουγα και έβλεπα. Ιδιαίτερος και διακριτός ο ήχος τους με έμφαση και βάρος στη φωνή και τη σκηνική παρουσίαση του Σπύρου. Κάπως μονότονοι και με ακουστική ασάφεια, μερικές φορές, θα έλεγα πως θέλουν αρκετό δούλεμα στη συνοχή τους, καθώς όπως διάβασα από το 2009 που ξεκίνησαν ως τρίο, μέσα σε δυο χρόνια προστέθηκαν τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, οπότε δεν έχουν προλάβει να "δέσουν" αρμονικά. Μου άρεσε ιδιαίτερα ο Αλέξης στα τύμπανα.

Το "ζέσταμα" θα έλεγα ήταν χλιαρό, ή η... ατμόσφαιρα πολύ παγωμένη!

Είναι η πολλοστή συναυλία των empty frame που παρακολουθώ και μπορώ να πω με βεβαιότητα πως είναι ένα γκρουπ που αν μη τι άλλο προχωράει, εξελίσσεται, ανοίγει διαρκώς δημιουργικούς μουσικούς δρόμους, χωρίς δισταγμό, χωρίς δοκιμασμένες επιτυχημένες συνταγές, χωρίς παραγγελιές και υποδείξεις, και χωρις υλική ανταμοιβή.
Δεν έχω καθόλου γνώσεις μουσικής, και δεν ξέρω αν χειρίζονται σωστά τα όργανα τους, αν κάνουν λάθη με τις νότες και τα ...σολ. Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι το rock είναι πάνω απ΄ όλα αίσθηση, είναι τρόπος έκφρασης, είναι τρόπος ζωής και σκέψης και αυτά τα στοιχεία τα βλέπω και τα παίρνω ίσως με το παραπάνω σε κάθε συναυλία τους. Ακόμα και όταν τα παιδιά του γκρουπ βιώνοντας την καθημερινότητα τους, βρίσκονται σε καλή διάθεση η όχι, το ότι αυτό "βγαίνει" στο live τους, αποτελεί ένα επιπλέον στοιχείο επικοινωνίας με τους θεατές , οι οποίοι, γίνονται ένα με αυτό που συμβαίνει στη σκηνή. Είναι εντυπωσιακή η έντονη προσήλωση, η νεκρική σιγή, σαν μυσταγωγία, που διαπιστώνεται με το τελείωμα κάθε τραγουδιού.Οι empty frame έχουν το χάρισμα να συνεπαίρνουν το κοινό τους, και να το απογειώνουν σε σημεία έκστασης. Σημαντικό βέβαια ρόλο παίζει οτι έχουν "κερδίσει" ένα σταθερό μουσικο κοινό, μια μεγάλη φιλική παρέα, που τους ακολουθεί πιστά, ακόμα και στα ... βουνά της Ζήρεια!

Έχουν ακόμα αποκτήσει ωριμότητα και ομοιογένεια ενώ τα νεώτερα μέλη του γκρουπ ο Νίκος και η Καίτη αφομοιώθηκαν ομαλά συμβάλλοντας στο σύνολο με τις δικές τους προσωπικές μελωδικές πινελιές , καθώς παίζουν τα δυο κλασσικά όργανα βιολί και τσέλο που δίνουν και το ιδιαίτερο χρώμα στις συνθέσεις τους.

Τα 19 κομμάτια που διάλεξαν να παρουσιάσουν, ήταν κατά την άποψη μου πολύ καλή επιλογή, ενώ η απόδοση τους είχε διάθεση ανανέωσης με νέες προσθήκες ήχων και φωνών, με εξαίρεση ίσως το αγαπημένο μου take over the city, που στα αυτιά μου ακούστηκε υποβαθμισμένο, ίσως επειδή ήταν το πρώτο κομμάτι που έπαιξαν, και ακόμα δεν είχαν ζεσταθεί.

Γύρω στις 1:30, ξημερώματα της Δευτέρας, έχοντας ακόμα στα αυτιά μας τις νότες από το velvet dream, φεύγουμε από το Anclub περπατωντας στη σκληρη πραγματικοτητα του κεντρου της ΑΘΗΝΑΣ.

Για το... μεγάλο "ταξίδι στα Κύθηρα" κίνησε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

2012-01-25T09:22:00.000+02:00

«Ξεχάστε με στη θάλασσα»
«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/ Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά/ κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα/ Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».
(ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)
-----------------------------------------------------------------
Τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Θ. Αγγελόπουλου με τίτλο, «Η Άλλη Θάλασσα», ξεκίνησαν στις αρχές Ιανουαρίου 2012.
Πρωταγωνιστούν μεταξύ άλλων ο Τόνι Σερβίλο και η Ειρήνη Στρατηγοπούλου.
Τα γυρίσματα της ταινίας θα πραγματοποιηθούν στην Ελλάδα, την Κύπρο και θα διαρκέσουν 10 εβδομάδες, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων θα γίνουν στον Πειραιά και θα συνεχιστούν στην Πάτρα και στο θέατρο Ρέξ.

Η μεγάλη παρακαταθήκη του

1968: Η Εκπομπή, μικρού μήκους
1970: Αναπαράσταση
1972: Μέρες του ’36
1975: Ο θίασος
1977: Οι Κυνηγοί
1980: Ο Μεγαλέξανδρος
1983: Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη
1984: Ταξίδι στα Κύθηρα
1986: Ο Μελισσοκόμος
1988: Τοπίο στην Ομίχλη
1991: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού
1995: Το βλέμμα του Οδυσσέα
1998: Μια αιωνιότητα και μια μέρα
2003: Τριλογία - Ι. Το λιβάδι που δακρύζει
2008: Τριλογία - ΙΙ. H σκόνη του χρόνου

Έξι συναυλίες του Αλκίνοου Ιωαννίδη τον Φεβρουάριο

2012-01-24T08:24:00.000+02:00

Για έξι μοναδικές βραδιές, θα εμφανιστεί ο τραγουδοποιός Αλκίνοος Ιωαννίδης, στη σκηνή του «Θεάτρου» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού.

Στις 3 Φεβρουαρίου, ο τραγουδιστής ξεκινά τις ζωντανές του εμφανίσεις σε μία μικρή σειρά έξι συναυλιών με νέα ηχητική, ενορχηστρωτική και εικαστική προσέγγιση μετά την κυκλοφορία του διπλού live δίσκου, με τίτλο "Γυάλινος Κόσμος" και της συλλογής "Συγκομιδή", που περιέχει όλους τους προσωπικούς του δίσκους από το 1997 ως σήμερα, μαζί με εκτυπώσεις των έργων από τα εξώφυλλά τους.

Στο ξεχωριστό αυτό πρόγραμμα θα παρουσιάσει τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία αλλά και επιλογές από τραγούδια άλλων δημιουργών, πολλά από αυτά μάλιστα, για πρώτη φορά.

Οι συναυλίες θα πραγματοποιηθούν στις 3 - 4, 10 - 11 και 17 - 18 Φεβρουαρίου. Η προπώληση των εισιτηρίων γίνεται από το «Θέατρον», Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (Πειραιώς 254, Ταύρος) και από τα καταστήματα Public, ενώ οι τιμές τους διαμορφώνονται στα 16, 21 και 25 ευρώ.

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έχει κυκλοφορήσει συνολικά εννέα δίσκους, ενώ ο πρώτος του δίσκος (Στην αγορά του κόσμου, 1993), στον οποίον συμμετείχε η Δήμητρα Γαλάνη, γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το γνωστό τραγούδι «Στην αγορά του Αλ Χαλίλι».

ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Ουτοπία» Ένα συμμετοχικό project που ξεκινά σήμερα

2012-01-20T09:22:00.000+02:00

Ο Ορίζοντας Γεγονότων

παρουσιάζει την έκθεση

«Ουτοπία»

«Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δέν εἶναι ἡ χαμέρπεια…
Σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι το σεσημασμένον δέρας τῆς ὑπάρξεώς μας».

Ανδρέας Εμπειρίκος

Ένα συμμετοχικό project 30 και πλέον καλλιτεχνών, επιμελητών και θεωρητικών που διερευνούν και προσεγγίζουν την έννοια της ουτοπίας μέσα από μια πληθώρα καλλιτεχνικών μέσων.
Ο Ορίζοντας Γεγονότων είναι μία οριζόντια ουτοπία, η οποία ανακατεύει ζωή, τέχνη και ανθρώπους. Συνεπής στο στόχο του, εγκαινιάζει με την έκθεση αυτή ένα νέο χώρο, στην οδό Κεραμεικού 88 στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, μια πετρόκτιστη αθηναϊκή οικία του 19ου αιώνα, που φιλοδοξεί να στεγάσει ανησυχίες καλλιτεχνών και να μετασκευασθεί έτσι σε ένα χώρο εκπολιτισμού της πραγματικότητας.
Η έκθεση διαρθρώνεται στους 12 χώρους-δωμάτια του κτηρίου, όπου η ουτοπική σκέψη και η ουτοπικά εμπνευσμένη πράξη παίρνει σάρκα και οστά μέσα από εικαστικά έργα, δρώμενα και δράσεις, προβολές, μουσική, αφηγήσεις και συζητήσεις, μέσα και έξω από την Κεραμεικού 88, συνθέτoντας ένα ουτοπικό περιβάλλον και δημιουργώντας μια πολύπλευρη εμπειρία.

    Συμμετέχουν οι:
Μαρία Αποστολοπούλου, Πάνος Αρχολέκας, Αλέξης Δάρας, Άννα Δημητρίου, Χριστίνα Έλενα Δοσίου, Μαρία Δουκάκη, Ελένη Δούκη, Τζίμης Ευθυμίου, Μαρίλη Ζαρκάδα, Μαριλένα Ζολώτα, Αναστασία Καπινιάρη, Λευτέρης Κιουρτσόγλου, Κώστας Κολημένος, Αγγελική Κορκού, Σοφία Κοψίδου, Ρίκα Κριθαρά, Nicholas Liber (Νίκος Λυμπερόπουλος), Λίτσα Μουσούλη, Σταματίνα Πάλμου, Δέσποινα Πανταζή, Γιάννης Παρασκευόπουλος, Μάριος Πασχάλης, Ίων Πανόπουλος, ομάδα Ποίηση στην εποχή της Εκποίησης, Ηλίας Ταμπακέας,Τάκης Τσακαλίδης, Δημήτρης Φόρτσας, ομάδα Φωτοερευνητές (Κίμων Αξαόπουλος, Αλεξάνδρα Γεωργίου, Σοφία Κασινα, Ελένη Παγώνη, Μαίρη Παλαιολόγου, Μελίνα Πατρικίου, Δημήτρης Ρίζος, Σταύρος Σόρογκας, Αλέκος Τσάμπας,Φραγκίσκος Φιλιππουπολίτης), Χαρίκλεια Χάρη.

Οργάνωση / Επιμέλεια: Άννα Χασανάκου

Εγκαίνια: Παρασκευή 20 και Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012, στις 19:00.
Διάρκεια Έκθεσης: 20 Ιανουαρίου έως 5 Φεβρουαρίου 2012
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 18:00 – 21:00, Σάββατο και Κυριακή 11:00 – 21:00
Διεύθυνση: Κεραμεικού 88, Αθήνα
Πληροφορίες: http://orizontasgegonotwn.blogspot.com/
                       Katehaki54@yahoo.gr

Τετάρτες με Κινηματογράφο στο Ίδρυμα Κακογιάννη (δωρεάν)

2012-01-18T08:58:00.000+02:00

Τετάρτες με Κινηματογράφο στο ΙΜΚ
Το ΙΜΚ στο πλαίσιο της γενικότερης προσφοράς του στους φιλότεχνους της Αθήνας με τη συνεργασία και την υποστήριξη της ανεξάρτητης εταιρίας διανομής επιλεγμένων ταινιών New Star και τον Βελισσάριο Κοσσυβάκη, καθιερώνει μία άτυπη Κινηματογραφική Λέσχη, κάθε Τετάρτη στις 21:30, με ελεύθερη είσοδο, στον υψηλού επιπέδου Κινηματογράφο του. Στις Τετάρτες με Σινεμά του ΙΜΚ, έχουν θέση και θα προβάλλονται ταινίες καθιερωμένων και νέων δημιουργών, ταινίες που μιλούν μία ατόφια κινηματογραφική γλώσσα με εμφανές το στίγμα κάθε δημιουργού, ταινίες που έχουν προσφέρει στην ιδιαίτερη εικόνα και την εξέλιξη εκείνου του κινηματογράφου που αποτυπώνει το διαφορετικό, ανοίγει ορίζοντες, ψυχαγωγεί και ταυτόχρονα επικεντρώνεται σε ανθρώπους και καταστάσεις, σχέσεις και γεγονότα με ευρύτερο ενδιαφέρον.

Ιανουάριος 2012 - Αφιέρωμα στον Αλεξάντερ Σοκούροφ

Στις 18 /1 ο «'Ηλιος», μέρος της τετραλογίας με θέμα την εξουσία (εδώ για τον αυτοκράτορα Χιροχίτο), και στις 25 /1, η αντιπολεμική ταινία «Αλεξάνδρα».

Η εικαστική δύναμη και το ηθικό βάθος των ταινιών του Αλεξάντερ Νικολάγιεβιτς Σοκούρωφ, τον έχουν φέρει στην πρώτη γραμμή της πνευματικής πρωτοπορίας του ρωσικού κινηματογράφου ενώ τον έχουν χαρακτηρίσει και συνεχιστή της κληρονομιάς του Ταρκόφσκι.

Ώρα: 21:30

Πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) και τηλεφωνικά 210 3418579, Δευ – Παρ 11:00 – 14:00

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

Αίθουσα: Κινηματογράφος

Εισιτήρια:
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Ο δρόμος της μουσικής είναι μακρύς, γι’ αυτό θέλει καλή παρέα…

2012-01-12T14:06:00.000+02:00

Οι Empty Frame κυκλοφόρησαν τον Απρίλιο του 2011, την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο “They Think We Are Eskimos” που απέσπασε πολύ καλές κριτικές από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Γράφουν στίχους στα αγγλικά, έχουν ανησυχίες και αναζητήσεις και αυτοπροσδιορίζονται ως η πιο καλοντυμένη μπάντα της ελληνικής αγγλόφωνης σκηνής. Μπορείτε να τους συναντήσετε στο www.empty frame.net

από τους empty frame

Τον Οκτώβριο που μας πέρασε, κλείσαμε έξι χρόνια της μουσικής μας πορείας. Μέσα σε αυτά τα χρόνια καταφέραμε να κυκλοφορήσουμε τον δίσκο μας, να έχουμε ανοίξει συναυλίες μεγάλων καλλιτεχνών με αποκορύφωμα τους Woven Hand, να έχουμε πάνω από σαράντα εμφανίσεις σε γνωστούς συναυλιακούς χώρους της Αθήνας, στο δρόμο ή σε φεστιβάλ, αλλά το σπουδαιότερο από όλα είναι ότι εμείς παραμένουμε η ίδια παρέα που ήμασταν και όταν ξεκινούσαμε.

Και είναι πολύ σημαντικό και όμορφο να μπορείς να κάνεις αυτό που σου αρέσει με τους κολλητούς σου φίλους. Η χημεία μεταξύ μας και η διάθεση που έχουμε να αφιερώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα στην μπάντα μας είναι εκείνα τα στοιχεία που μας οδηγούν να συνεχίσουμε να το κάνουμε για όσο πάει. Μια χημεία και διάθεση την οποία την βλέπεις απλόχερα στο μεγαλύτερο μέρος όλων αυτών των μουσικών και συγκροτημάτων της αγγλόφωνης ελληνικής σκηνής .Από την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη ως την Πάτρα και αλλού, ξεπετάγονται συγκροτήματα που και πολύ καλές δισκογραφικές δουλειές παρουσιάζουν, αλλά και διάθεση να αλληλοϋποστηριχτούν έχουν. Παρ ’όλο που δεν υφίσταται όμοιο αισθητικά γούστο, υπάρχει αντιστοιχία στον τρόπο σκέψης. Μέσα σε αυτό το φαινομενικά ανομοιογενές σύμπλεγμα διατρανώνεται συνεχώς η ομορφιά του να είσαι ενεργός, να συμμετέχεις.

Ολοι όσοι εμπλέκονται σε αυτό είναι καθοριστικοί, είτε είναι μουσικοί είτε έχουν φτιάξει το εξώφυλλο. Και επαναπροσδιορίζουν αυτό που ορίζεται ως καλλιτεχνική πρόταση, σε πείσμα των καιρών και όλων των συγκλονιστικών πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω μας. Μιλάμε για μια διαρκώς εξελισσόμενη κοινότητα ανθρώπων που δεν έχουν την οπτική της καριέρας ως αυτοσκοπό και δεν υπηρετούν καταναλωτικές ανάγκες, αλλά έχουν τη διάθεση να ακουστούν και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, παρ’ όλο που αν είχαν την άνεση να ασχοληθούν αποκλειστικά και μόνο με τη μουσική, θα το έκαναν μετά χαράς. Δεν είναι καθόλου εύκολο όταν κατά τη διάρκεια της μέρας κάνεις για βιοπορισμό ένα σωρό άσχετα πράγματα, να βρεις την ενέργεια να αφιερωθείς στο τέλος της μέρας σε αυτό που ψυχικά και σωματικά έχεις επενδύσει πιο πολύ.

Είναι όμως η πιο γλυκιά κούραση. Και το ωραίο είναι ότι αυτό σιγά σιγά βρίσκει ανταπόκριση, παρ’ όλο που δεν έχουν όλοι οι μουσικοί την επιθυμία να εκτεθούν στα Μέσα ανεξέλεγκτα κι ας τους δίνονται πλέον ευκαιρίες και αυτό δεν συμβαίνει τόσο από εστετισμό ή σοβαροφάνεια, όσο από συνειδητή αντίδραση στους κανόνες της αγοράς και μια άρνηση να ακολουθήσουν την ευκαιριακή λογική της εν μια νυκτί καταξίωσης. Είναι μια παρεκτροπή. Και ο δρόμος είναι μακρύς αλλά οι παρέες μένουν και ξέρουν πώς να περάσουν καλά.

29.01.2012 EMPTY FRAME + I SAW 43 SUNSETS

2012-01-11T19:10:00.001+02:00

Μετά την εξαιρετική τους εμφάνιση στο Gagarin 205, στο πλευρό του Sivert Hoyem, οι Empty Frame ορμούν στο 2012 με μια ζωντανή εμφάνιση στο ιστορικό Anclub. Δυνατές κιθάρες, νοσταλγικά φωνητικά και μελωδική διάθεση, που μόνο κλασσικά όργανα σαν το τσέλο, το βιολί και το πιάνο μπορούν να δώσουν, συνθέτουν το μουσικό μωσαϊκό της μπάντας η οποία υπόσχεται μια βραδιά σκοτεινή, ρομαντική αλλά πάντα γεμάτη ενέργεια. Μαζί τους εμφανίζονται οι i saw 43 sunsets, παρουσιάζοντας κομμάτια από το πρώτο τους EP αλλά και καινούργιες συνθέσεις,. Πατώντας σε εξίσου alternative φόρμες με τη rock αισθητική να παντρεύεται αρμονικά με την ιδιαιτερότητα οργάνων όπως η τρομπέτα, η φυσαρμόνικα, το μαντολίνο αναμένεται να μας ξεσηκώσουν από νωρίς.

Είσοδος : 8 € Doors open : 21.00 Περισσότερες πληροφορίες:

www.emptyframe.net www.myspace.com/theemptyframe www.soundcloud.com/isaw43sunsets http://saw43sunsets.bandcamp.com/ Επικοινωνία theemptyframe@gmail.com isaw43sunsets@gmail.com

Εθνική Πινακοθήκη: Επαγγελματίες διαρρήκτες σε ένα... ξέφραγο αμπέλι;

2012-01-11T09:09:00.000+02:00

“Σήμερα Δευτέρα 9-01-2012 η Εθνική Πινακοθήκη θα παραμείνει κλειστή λόγω εργασιών”... έγραφε χθες το απόγευμα η ολιγόλογη ανακοίνωση στα κατεβασμένα ρολά της εισόδου της. Οι “εργασίες” βέβαια είχαν λήξει τα ξημερώματα, όταν ο ανιχνευτής κίνησης αναστάτωνε τον μοναδικό φύλακα της Πινακοθήκης, ο οποίος δεν θα αργούσε να διαπιστώσει παραβίαση της πίσω πόρτας του Ιδρύματος και τρία έργα ανεκτίμητης αξίας να έχουν κάνει φτερά. Το ένα είναι το γνωστό έργο του Πάμπλο Πικάσο “Κεφάλι γυναίκας”, το οποίο ο κορυφαίος ζωγράφος είχε δωρίσει στον ελληνικό λαό το 1949 ως ελάχιστο δείγμα τιμής και σεβασμού για τη γενναία στάση και την ηρωική του αντίσταση ενάντια στη ναζιστική κατοχή. Το δεύτερο είναι έργο του Ολλανδού ζωγράφου Piet Mondrian, φιλοτεχνημένο το 1905, που απεικονίζει έναν ανεμόμυλο σε ποτάμι. Το έργο αυτό αγοράσθηκε το 1963 από τον Αλέξανδρο Παππά και δωρήθηκε στην Πινακοθήκη. Το τρίτο έργο, τέλος, είναι έργο σε χαρτί του Ιταλού GuglielmoCaccia (Moncalvo) που απεικονίζει έναν άγιο σε έκσταση. Το έργο δωρήθηκε στην Πινακοθήκη το 1907 από τον Γρηγόρη Μαρασλή.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας, ο δράστης (ή δράστες) χθες τα ξημερώματα παραβίασαν πόρτα αλουμινίου εξωτερικού χώρου και μπήκαν στον χώρο των εκθέσεων. Τότε ενεργοποιήθηκε ο ανιχνευτής κίνησης και έσπευσε αμέσως ο φύλακας, εντοπίζοντας έναν δράστη, τον οποίο και καταδίωξε. Πανικόβλητος εκείνος εγκατέλειψε στον χώρο κι έναν ακόμη πίνακα του Mondrian. Ο χρόνος που μεσολάβησε από την είσοδο των διαρρηκτών μέχρι την αποχώρησή τους, κατά την αστυνομία πάντα, υπολογίζεται σε επτά λεπτά περίπου. Ο δράστης βέβαια απ' ό,τι φαίνεται είχε πιάσει από... νωρίς δουλειά, καθώς γύρω στις 7 το απόγευμα της Κυριακής είχε προσπαθήσει να μπει στον χώρο, το πιο πιθανό, να παραπλανήσει τον φύλακα. Εκείνη την ώρα χτύπησε για πρώτη φορά ο συναγερμός αναγκάζοντας τον φύλακα να ελέγξει τον χώρο. Στη συνέχεια οι δράστες, ως άριστοι επαγγελματίες, ενεργοποίησαν κι άλλες φορές διαφορετικές δέσμες συναγερμού, χωρίς να μπαίνουν στον χώρο. Σε όλες τις περιπτώσεις ο φύλακας δεν διαπίστωνε παρουσία προσώπων ούτε ίχνη παραβίασης, για τούτο, θεωρώντας ότι ο συναγερμός έχει χαλάσει, τον... απενεργοποίησε!
Είναι προφανές ότι οι έρευνες για τις συνθήκες που έγινε η κλοπή θα συνεχιστούν, διότι η όλη υπόθεση γεννά πλήθος ερωτημάτων. Η Εθνική Πινακοθήκη δεν είναι ένα οποιοδήποτε κτήριο, είναι (ή πρέπει να είναι) ένας απο τους πλέον φυλασσόμενους χώρους στο πιο ευαίσθητο σημείο της πόλης. Είναι δυνατόν η φύλαξή του να έχει ανατεθεί σ' ένα μόνον υπάλληλο; Είναι δυνατόν, όταν οι δρόμοι της Αθήνας “ασφυκτιούν” από κάμερες, να μην υπάρχει κλειστό κύκλωμα που να εποπτεύεται από κάποιον ή κάποιους; Αν είναι έτσι όπως τα περιγράφει η αστυνομική πλευρά και ο φύλακας, τότε μιλάμε για... ξέφραγο αμπέλι και οι ευθύνες τόσο του υπουργού Πολιτισμού όσο και της κ. Λαμπράκη - Πλάκα, διευθύντριας της Πινακοθήκης, είναι πολύ μεγάλες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Ρεκόρ επισκέψεων το 2011 στα σημαντικότερα μουσεία της Μαδρίτης

2012-01-03T21:34:00.001+02:00

Τα τρία μουσεία του "Χρυσού Τριγώνου της Τέχνης" στη Μαδρίτη --το Πράδο, το Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία και το Τίσεν Μπορνεμίτσα-- ανακοίνωσαν ότι κατέγραψαν ένα ρεκόρ επισκεψιμότητας το 2011, κυρίως λόγω της αύξησης του αριθμού των τουριστών στην πρωτεύουσα, παρά την οικονομική κρίση.

Το ιδιωτικό Μουσείο Τίσεν Μπορνεμίτσα, το οποίο εκθέτει τα έργα μιας σειράς ζωγράφων της χρονικής περιόδου από τον Ελ Γκρέκο έως τον Πικάσο, σημείωσε αύξηση της τάξης του 30,4% σε ένα χρόνο, προσελκύοντας 1.07 εκατομμύριο επισκέπτες, ένα άνευ προηγουμένου γεγονός από τότε που άνοιξε το 1992.

Αυτή η αύξηση οφείλεται στην επιτυχία επτά περιοδικών εκθέσεων, σε ένα μεγαλύτερο εύρος των ωραρίων λειτουργίας, και σε μια αύξηση του αριθμού των τουριστών στη Μαδρίτη, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο γενικός διευθυντής του Μουσείου, Μιγκέλ Άνχελ Ρέτσιο.

"Όλα αυτά συνέβαλαν στην αύξηση του αριθμού των επισκεπτών", πρόσθεσε. Οι μισοί από τους επισκέπτες είναι Ισπανοί και οι άλλοι μισοί ξένοι.

Μια περιοδική έκθεση με έργα του ισπανού ρεαλιστή ζωγράφου Αντόνιο Λόπες έχει προσελκύσει 320.000 επισκέπτες, ρεκόρ για αυτού του είδους την εκδήλωση στο Τίσεν Μπορνεμίτσα.

"Η αύξηση του αριθμού των επισκεπτών κατά τη διάρκεια ενός έτους της κρίσης αντανακλά την καλή ποιότητα της προσφοράς μας και το μεγάλο εύρος των ωραρίων", εκτιμά ο γενικός διευθυντής, σημειώνοντας ότι αυτό ήταν το τρίτο συνεχόμενο έτος αύξησης του αριθμού των επισκεπτών.

Το Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία, που περιλαμβάνει στη συλλογή του ένα από τα πιο διάσημα έργα του Πικάσο, τη "Γκερνίκα", υποδέχτηκε 2,7 εκατομμύρια επισκέπτες το 2011, αύξηση κατά 17% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, σύμφωνα με επίσημη δήλωση.

Όσο για το περίφημο Πράδο, παραμένει εκείνο που συγκεντρώνει τους περισσότερους με 2,91 εκατομμύρια επισκέπτες το 2011, αν και η αύξηση της επισκεψιμότητας του σε ένα έτος, κατά 6,6%, ήταν χαμηλότερη από εκείνη των "γειτόνων" του. Η πλειοψηφία των επισκεπτών, το 59%, προέρχονταν από το εξωτερικό, ένα μεγάλο μέρος από την Ιταλία, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, σύμφωνα με το μουσείο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ανασκόπηση 2011: Τα καλύτερα ελληνικά albums

2011-12-24T10:00:00.002+02:00

Συνεχίζεται η ενδιαφέρουσα ανασκόπηση του Mix Grill, για τη χρονιά που κλείνει. Σειρά παίρνει σήμερα η παρουσίαση της λίστας με τα καλύτερα ελληνικά albums του 2011, ελληνόφωνα και ξενόφωνα, έτσι όπως προέκυψε από την ψηφοφορία των συντακτών του Mix Grill.

Η πρώτη δεκάδα

1.  Ο Ελάχιστος Εαυτός - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
2.  In love with dusk - Keep Shelly in Athens (EP)
3.  They think we are Eskimos - Empty Frame
4.  Baby Guru - Baby Guru
5.  Ο Αόρατος Άνθρωπος – Φοίβος Δεληβοριάς
-    Allegedly - The Liarbirds
7.  Στην Κοιλιά Του Κήτους – Mode Plagal
8.  Ονειροπόλων μόχθοι - Ορφέας Περίδης
9.  The Figures Of Enormous Grey And The Patterns Of Fraud – GravitySays_i
-    Jazz Tribute to Manos Hadjidakis - Δημήτρης Καλαντζής
-    Macho Libre - Planet Of Zeus
10.New Battles without honor and humanity - 2l8
-    Στου Χρόνου Τις Καταπακτές - Νότης Μαυρουδής
-    Barock - Nalyssa Green
-    Industrial Chewing Machine – Chewing gun

Την κορυφή κατακτά ο Ελάχιστος Εαυτός του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ένας δίσκος που συζητήθηκε αρκετά και τελικά κέρδισε την αναγνώριση κριτικών και ακροατών, επειδή είναι "μία δουλειά ακομπλεξάριστη που δεν διστάζει να πειραματιστεί και να αλλάξει τα δεδομένα" και "έντεχνος χωρίς καθόλου εντεχνίλα, indie, χωρίς καθόλου indieχνίλα" όπως εύστοχα σημειώνει ο Van Gal στο άρθρο του για το δίσκο.

Στη 2η θέση συναντάμε την ιδιαίτερη περίπτωση του In love with dusk τωνKeep Shelly in Athens, ενός δίσκου που κυκλοφόρησε μόνο σε 500 βινύλια και σε ψηφιακή μορφή. Το χάλκινο μετάλλιο παίρνουν οι Empty Frame με τοThey think we are Eskimos, έναν αγγλόφωνο δίσκο που συνδυάζει τα ηλεκτρικά κιθαριστικά ξεσπάσματα με τα κλασικά όργανα.

Η 4η θέση πηγαίνει στους Baby Guru για τον ομώνυμο δίσκο τους. "Το επίπεδο των ιδεών είναι πολύ πάνω του μέτριου, σε σημεία είναι ιδιοφυές. Αυτό όμως που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η φωνή του τραγουδιστή, κι η παραγωγή-ενορχήστρωση", έγραφε ο Pe Pe για το album αυτό. Η πεντάδα της κορυφής κλείνει οπως ξεκίνησε, με έναν πολυσυζητημένο ελληνόφωνο δίσκο, τον Αόρατο Άνθρωπο του Φοίβου Δεληβοριά. Ένα album όπου ο τραγουδοποιός δούλεψε πολύ τον ήχο του, τόλμησε να χρησιμοποιήσει μια πλειάδα άγνωστων στο ευρύ κοινό οργάνων και με θέμα τον ερωτευμένο άνθρωπο που κυκλοφορεί σαν αόρατος σύστησε μία νέα πτυχή του στο κοινό.

Οι υπόλοιπες επιλογές

11.2011: Εδώ, Έξω – Μανώλης Γαλιάτσος/Σωκράτης Άνθης
-    Blues For The White Nigger – MK-O
-    Duende - Ελένη Πέτα / Παναγιώτης Μάργαρης
-    Phase reverse- Phase reverse
12.Η Μάρθα Φριντζήλα τραγουδά Θέμο Σκανδάμη
-    East Acton To Saint Friday - Travel Mind Syndrome
13.April - Misuse
-    Downright Melodies - Waterpipes
14.Acid Baby Jesus - Acid baby jesus
-    Πέρασμα - Σωκράτης Μάλαμας
-    Ψύχραιμα - Ηρώ
-    Objekt - Callas
-    The garden novels - Your Hand In Mine

από Stepas

Δημιουργήθηκε η πρώτη Τράπεζα Αναμνήσεων στην Ελλάδα

2011-12-23T18:53:00.000+02:00

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου, 2011

Δέχεται μόνο κεφάλαια μνήμης, καταθέσεις «ψυχής», αναλήψεις προσωπικών ιστοριών και επενδύσεις στο παρελθόν. Ο λόγος για την Τράπεζα Αναμνήσεων, έναν θεσμό που μετά την εμφάνισή του σε δεκάδες χώρες όλου του κόσμου, δημιουργήθηκε και στην Ελλάδα.

Η ελληνική Τράπεζα Αναμνήσεων είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, που ιδρύθηκε τον Μάιο του 2011, με σκοπό τη διαφύλαξη και προώθηση της Ιστορίας και του Πολιτισμού, μέσω της προβολής της ατομικής και συλλογικής μνήμης, την ευαισθητοποίηση και εκπαίδευση των νέων γενεών, για τη σπουδαιότητα της διατήρησης της συλλογικής μνήμης και τη γεφύρωση του χάσματος των γενεών, μέσω της αναγνώρισης του σημαντικού ρόλου της Τρίτης Ηλικίας στην εξέλιξη της κοινωνίας και του πολιτισμού.

«Η Ιστορία δεν είναι ένα μάθημα βαρετό. Η Ιστορία είναι στη διπλανή πόρτα, στην κυρία που έζησε την πείνα και τη φρίκη του πολέμου, στο ζευγάρι που μετανάστευσε, στις εμπειρίες των προηγούμενων γενεών. Πολλοί από εμάς αναπολούμε τις ιστορίες που ακούγαμε από τους παππούδες μας. Με το πέρασμα του χρόνου εκτιμούμε την αξία τους και συχνά ανατρέχουμε σε αυτές για να αντλήσουμε έμπνευση. Η Τράπεζα Αναμνήσεων έχει σκοπό να μεταφέρει λίγη από αυτή τη μαγεία σε όποιον αφιερώσει λίγα λεπτά για να διηγηθεί, λίγα λεπτά για να ακούσει», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Μαρίνα Σαρλή, εκ των δημιουργών του ελληνικού εγχειρήματος.

Προσθέτει ακόμα ότι «η ιδέα μου ήρθε όταν έμεινα έγκυος και πέθανε η γιαγιά μου. Τότε σκέφτηκα ότι η κόρη μου δεν θα έχει την ευκαιρία να ακούσει ποτέ τις ιστορίες που άκουσα εγώ από τη γιαγιά μου. Τα μαθήματα ζωής που παίρνεις από τις ιστορίες αυτές είναι εντυπωσιακά, γι? αυτό και πρέπει να τις διατηρήσουμε».

Η ελληνική Τράπεζα Αναμνήσεων απαρτίζεται από εθελοντές, «εξερευνητές αναμνήσεων» αποκαλούνται, οι οποίοι με τη βοήθεια μίας βιντεοκάμερας, ενός κινητού τηλεφώνου ή ενός μαγνητοφώνου καταγράφουν τις αναμνήσεις των συνανθρώπων τους. Η εθελοντική συμμετοχή είναι αναγκαία για την επιτυχία του εγχειρήματος. «Θέλουμε να συνεργαστούμε και με σχολεία, προκειμένου να κατανοήσουν οι νέοι τη σημασία του παρελθόντος», τονίζει η κ. Σαρλή.

Οι αφηγητές, που πρέπει να έχουν γεννηθεί πριν από το 1950, δίνουν τη μαρτυρία τους αυθόρμητα και είναι ελεύθεροι να αποφασίσουν το θέμα που θα αφηγηθούν, με μόνο περιορισμό το σεβασμό ηθικών και νομικών κανόνων.

ΑΠΕ-ΜΠΕ.

ΨΗΦΙΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Best "Greek" Album!

2011-12-20T12:34:00.000+02:00

Σε 42 συμμετοχές, οι empty frame στις 20/12/2011 και ώρα 12:00 βρίσκονταν στην έκτη θέση. Στο χερι των φιλων τους ειναι να τους φερουν στη πρωτη θεση!

Ψηφίστε για τα καλύτερα του 2011!



Ώρα να κάνουμε τον ετήσιο μουσικόαπολογισμόμας! Ποιές ήταν οι καλύτερες συναυλίες που παρακολουθήσαμε και ποια τα καλύτεραalbums για το 2011; Καλή χρονιά, κακή ή μέτρια; Προεπιλέξαμε όπως κάθε χρόνο αρκετέςαπό τις πιοσημαντικές κυκλοφορίες της χρονιάς (περίπου 250 albums) και τις περισσότερες συναυλίες πουέγιναν στην χώρα μας και εσείς μπορείτε να ψηφίσετε για να βγάλουμετους τελικούς νικητές. Οι δίσκοι από Ελληνικά συγκροτήματα έχουν και φέτος ξεχωριστή λίστα, σε μια όμως όχι και τόσο παραγωγική χρονιά. Δείτε παρακάτω περισσότερες πληροφορίες, οδηγίεςγια το πως μπορείτε να συμμετέχετε και Links για τις λίστες μας... Σημαντικές οδηγίες: -- Για να ψηφίσετε πρέπει να είστε registered μέλος του postwave.gr -- Υπάρχουν 3 διαφορετικές κατηγορίες. Best Album, Best Concert και Best "Greek" Album. Μπορείτε να ψηφίσετε μέχρι 5 albums, 5 συναυλίες και 3 albums by Greek act. H ψηφοφορία διεξάγεται στο forum του site ώστε να εξασφαλίζουμε την μοναδικότητα των ψήφων και να μπορείτε να σχολιάζετε. -- Ta αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις αρχές Ιανουαρίου 2012 από το Postwave.gr *Κάντε click στα παρακάτω Links για να δείτε τις λίστες και να ψηφίσετε: Best Album of 2011 Best Concert of 2011 Best "Greek" album of 2011 Τέλος, τα αποτελέσματα της περυσινής χρονιάς μπορείτε να τα δείτε στο παρακάτω Link, έτσι για να κάνουμε και συγκρίσεις: Postwave.gr Music Polls 2010 - Τα αποτελέσματα!**

View Poll Results: 3 CHOICES HERE!
2L8 - New Battles without honor and humanity	34	17.80%
BABY GURU - baby guru	11	5.76%
BLACK FRAME - black frame	6	3.14%
the BOY - ηλιοθεραπεία	18	9.42%
BROKEN SEALS - rise	3	1.57%
the CALLAS - objekt	7	3.66%
CYLIX - alpha	10	5.24%
DROG-A-TEK - too late to care	18	9.42%
EMPTY FRAME - They Think We Are Eskimos	19	9.95%
EVRIPIDIS AND HIS TRAGEDIES - a healthy dose of pain	7	3.66%
FABRICS - Fabrics	8	4.19%
GRAVITYSAYS_I - The Figures Of Enormous Grey And The Patterns Of Fraud	25	13.09%
Nalyssa GREEN - barock	8	4.19%
HIGH LEVEL STATIC - carrier waves	17	8.90%
HOMETAPING - red coffee	8	4.19%
HUMAN PUPPETS - Sounds Of Solitude	13	6.81%
ILLEGAL OPERATION - the 3rd day	3	1.57%
INSTALL - may you be happy	2	1.05%
KEEP SHELLY IN ATHENS - In Love With Dusk / Our Own Dream	17	8.90%
KID FLICKS - hearts of gold	3	1.57%
KILLINNOSENSE - killinnosense	4	2.09%
KING ELEPHANT - king elephant	1	0.52%
LE PAGE - Yojikevin	4	2.09%
LEGO BOY - Black box from your plane	2	1.05%
the LIARBIRDS - Allegedly	8	4.19%
LOGOUT - paper plane flight recorder	5	2.62%
LOLEK - αχινός	3	1.57%
MANI DEUM - Music For Your Local Church...Or Your Local Brothel	35	18.32%
MISUSE - April	15	7.85%
MK-O - Blues For The White Nigger	2	1.05%
MOA BONES - Aquarelles	4	2.09%
MONOVINE - cliche	8	4.19%
NIKONN - instamatic	4	2.09%
OTHON - impermanence	27	14.14%
PARALLEL WORLDS (with Ian Boddy) - exit strategy	3	1.57%
PHOENIX CATSCRATCH - Nectar & Wrinkles	29	15.18%
ROLLA SCAPE - rolla scape	4	2.09%
SIVA SIX - the twin moons	7	3.66%
WATERPIPES - Downright Melodies	0	0%
YOUR HAND IN MINE - the garden novels	10	5.24%
CYGNOCIC - fallen	3	1.57%
HYDRONE - confusion

ONE:STORY Μια ανοικτή λογοτεχνική πλατφόρμα για εσάς!

2011-12-15T11:45:00.000+02:00

Μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση έχουμε να παρουσιάσουμε σήμερα για όσους εκφράζονται λογοτεχνικά και θέλουν να συμμετάσχουν σε μια πειραματική και ταυτόχρονα χρηστική προσπάθεια δημοσίευσης στο διαδίκτυο και δωρεάν ανάγνωσης.

Όμως περισσότερα διαβάστε παρακάτω...

_ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ONE:STORY

Ο ιστοχώρος ONE:STORY είναι μια πειραματική προσπάθεια με στόχο να λειτουργήσει ως ανοικτή λογοτεχνική πλατφόρμα για οποιονδήποτε εκφράζεται δημιουργικά μέσω της γραφής. Πρόκειται για ένα συλλογικό έργο στην κατεύθυνση της ανοικτής λογοτεχνίας που πρεσβεύει η ψηφιακή βιβλιοθήκη www.openbook.gr

Στις σελίδες του θα φιλοξενεί κάθε μέρα και μια καινούρια ιστορία από διαφορετικό συγγραφέα, σαν ένα καθημερινό ψηφιακό ημερολόγιο λόγου. Οι δυνατότητες που προσφέρει το Διαδίκτυο είναι απεριόριστες και μπορούν να γίνουν ισχυρό εργαλείο επικοινωνίας στα χέρια των σύγχρονων δημιουργών.

Στείλτε προς επιλογή για δημοσίευση ένα δικό σας διήγημα, ώστε να γίνει μέρος της διαδικτυακής ανθολογίας. (Τα διηγήματα θα πρέπει να έχουν έκταση έως 2.000 λέξεις και να συνοδεύονται από βιογραφικό του δημιουργού σε τρίτο πρόσωπο έως 70 λέξεις). Όλες οι ιστορίες που επιλέγονται για τη συλλογή, θα αναρτώνται επίσης καθημερινά στοFacebook και στο Twitter.

Οποιαδήποτε σχόλια, προτάσεις και παρατηρήσεις είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα, καθώς πρόκειται για μια ανοικτή συνεργατική προσπάθεια που διαρκώς θα εξελίσσεται.

_Καλή σας ανάγνωση λοιπόν (και όμορφες εμπνεύσεις!)

Γιάννης Φαρσάρης

giannis.farsaris@gmail.com

UNFOLLOW Μια νέα ανεξάρτητη περιοδική έκδοση που αξίζει να στηρίξουμε!

2011-12-14T14:33:00.000+02:00

Το τεύχος #1 κυκλοφορεί στις 14 Δεκεμβρίου 2011
Ζητήστε το στα περίπτερα σε όλη την Ελλάδα!

Το UNFOLLOW είναι μηνιαίο, έντυπο, ανεξάρτητο δημοσιογραφικό και πολιτικό περιοδικό. Γεννιέται από το περιβάλλον της κρίσης και προσπαθεί να αντιτάξει στην Κατάσταση Εξαίρεσης, που κυριαρχεί τόσο στην ελληνική όσο και στην ευρωπαϊκή πολιτική, την ανάγκη για παρατήρηση, καταγραφή, ανάλυση και καλύτερη περιγραφή του κοινωνικού πεδίου.

Το UNFOLLOW είναι περιοδικό με πολιτική δημοσιογραφία και ρεπορτάζ, σχολιασμό και ανάλυση, λογοτεχνία και πολιτιστική κριτική. Φτιάχνουμε ένα περιοδικό για αναγνώστες με πολιτική συνείδηση. Και δεν δεχόμαστε αυτό που διατείνονται τα υπάρχοντα ΜΜΕ, ότι «ο κόσμος δεν διαβάζει». Εμείς πιστεύουμε ότι διαβάζει και θα προσπαθήσουμε να προσφέρουμε κάτι που αξίζει να διαβαστεί.

Αποφασίσαμε ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει ένα τέτοιο περιοδικό πρωτίστως για πολιτικούς λόγους. Ωστόσο, επιθυμούμε να σταθεί στο «κέντρο» της ενημέρωσης και όχι στο περιθώριο – δεν φτιάχνουμε, δηλαδή, ένα «εναλλακτικό» έντυπο αλλά ένα επαγγελματικό, δημοσιογραφικό περιοδικό, με ευρεία απεύθυνση, ωστόσο με άλλο ήθος και άλλη αντίληψη από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Απεχθανόμαστε την εντυπωσιοθηρία. Δεν δημιουργούμε θέμα εκεί όπου δεν υπάρχει. Πιστεύουμε ότι αρκούν όσα υπάρχουν και δεν αναδεικνύονται επειδή απειλούν. Αν έχουμε μία αρχή, πάνω από όλα, είναι η εξής: καταγράφουμε ό,τι χρειάζεται να καταγραφεί, αποκαλύπτουμε ό,τι χρειάζεται να αποκαλυφθεί, αναλύουμε ό,τι χρειάζεται να αναλυθεί, και δεν ταυτιζόμαστε εκ προοιμίου με καμία παράταξη, καμία οπτική και καμία θέση. Το ότι ασκούμε κριτική σε ένα φαινόμενο ή σε μία κίνηση δεν μας τοποθετεί αυτομάτως στο πλευρό των όποιων αντιπάλων τους. Και μολονότι είμαστε ξεκάθαρα υπέρ της χειραφέτησης όλων, κυρίως μέσω της σκέψης, της γνώσης, της αμφισβήτησης και της πολιτικής συμμετοχής, δεν αποδεχόμαστε ότι έχουμε «φυσικούς» ή αυτονόητους συμμάχους. Σύμμαχός μας είναι η αλήθεια και όποιος συντάσσεται μαζί της.

Το πιο κρίσιμο για την ανεξαρτησία κάθε ΜΜΕ και πολύ περισσότερο ενός περιοδικού σαν το UNFOLLOW, που θέλει να αποφασίζουν γι’ αυτό μόνο οι δημοσιογράφοι, οι συνεργάτες του, και το αναγνωστικό κοινό που το εμπιστεύεται, είναι η χρηματοδότησή του. Ως εκ τούτου, επιλέγουμε να μην έχουμε «εξωτερικό» χρηματοδότη ή επενδυτή – είτε φανερό είτε σκιώδη. Δεν επιθυμούμε και δεν επιδιώκουμε καμία σύνδεση με οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα. Κάτι τέτοιο θα διευκόλυνε οπωσδήποτε τη βιωσιμότητα του περιοδικού, στην καλύτερη περίπτωση όμως θα έριχνε σκιές στο κύρος του και στη χειρότερη θα τραυμάτιζε ανεπανόρθωτα την ανεξαρτησία του – όπως συμβαίνει με τα ΜΜΕ που κυριαρχούν στο τοπίο της ενημέρωσης τώρα. Έτσι, αποφασίσαμε το εξής: Εμείς, οι δημοσιογράφοι του UNFOLLOW, θα καταβάλουμε τα έξοδα για την εκτύπωση και τη διανομή και θα βασιστούμε στις πωλήσεις. Αν εσείς, οι αναγνώστες, βρείτε το περιοδικό ενδιαφέρον και το αγοράσετε, τότε θα αμειφθούμε για την εργασία μας. Είναι απολύτως στο δικό σας χέρι να στηρίξετε το UNFOLLOW, αγοράζοντάς το και διαβάζοντάς το κάθε μήνα!

Το UNFOLLOW εκδίδεται και διευθύνεται από τους συντάκτες του.

Συντακτική ομάδα: Ηρακλής Αδύρης, Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, Κώστας Βαξεβάνης, Λεωνίδας Βατικιώτης, Μαρία Βελβιτσάνου, Έφη Γιαννοπούλου, Κώστας Εφήμερος, Αχιλλέας Ζαβαλλής, Αυγουστίνος Ζενάκος, M. Hulot, Κατερίνα Κιτίδη, Πάρης Μήτσου, Στεφανία Μιζάρα, Νικόλας Μπαρδάκης, Old Boy, Πιτσιρίκος, Σπύρος V.J., Θεόφιλος Τραμπούλης, Γιώργος Τσιάρας, Μιλτιάδης Φίνος, Παναγιώτης Φραντζής, Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, Πάνος Χαρίτος, Άρης Χατζηστεφάνου, Νέλλη Ψαρρού

Σχεδιασμός: Χρήστος Λιάλιος

Συντονιστές: Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, Έφη Γιαννοπούλου, Αυγουστίνος Ζενάκος, Πιτσιρίκος, Θεόφιλος Τραμπούλης, Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος

Επιμέλεια φωτογραφιών: Αχιλλέας Ζαβαλλής
Ατελιέ: Μαρία Βελβιτσάνου
Διόρθωση: Λιάνα Καρπούζη

Εκτύπωση: Ηλιότυπο Α.Ε.Β.Ε.Ε.
Διανομή: Ευρώπη Α.Ε.
Σχήμα: 14×21εκ. | Σελίδες: 128 | Τιμή τεύχους: 5 ευρώ

Παρασκευή 16-12 οι EMPTY FRAME στο nosostros

2011-12-14T10:32:00.000+02:00

Sivert Hoyem: H μουσική δεν μπορεί να διορθώσει τα πάντα στον κόσμο, είναι κυρίως ψυχαγωγία

2011-11-28T14:05:00.001+02:00

Ο Sivert Hoyem, ένας από τους πιο αγαπητούς μας ξένους μουσικούς, επιστρέφει και πάλι σε ελληνικό έδαφος, για πέντε (!) συναυλίες σεΑθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κρήτη και Ιωάννινα. Λίγο πριν φτάσει στην Ελλάδα για το mini greek tour και εν μέσω μίας μεγαλύτερης ευρωπαϊκής περιοδείας, o Sivert Hoyem μιλάει στο Culturenow για την οικονομική κρίση, την Ελλάδα, αλλά και τον ολόφρεσκό του δίσκο.

Συνέντευξη στον Μπάμπη Βασιλειάδη

CultureNow: Διάβασα στο site σου και συμφωνώ ότι ο καινούριος σου δίσκος είναι εμπνευσμένος από διάφορα είδη μουσικής όπως την Black Metal των 90’s, από Industrial Noise και από το Krautrock. Ποιά από αυτές τις κατευθύνσεις πιστεύεις ότι σε αντιπροσωπεύει περισσότερο;

Sivert Hoyem: Δεν μπορώ να πω με σιγουριά, είμαι πολύ επιλεκτικός μουσικός. Η έμπνευσή μου προέρχεται από διάφορα μέρη και θεωρώ ότι όλα αυτά τα είδη με αντιπροσωπεύουν. «Κλέβω» λίγο από εδώ και από εκεί (γέλια). Πάντα προσπαθώ να εξελίσσομαι ως μουσικός. Ακόμα και όταν ακούς μια συγκεκριμένη μουσική για ένα διάστημα δεν σημαίνει ότι μπορείς να πάρεις κάτι από αυτήν. Από αυτά τα είδη μουσικής μπορούσα να κερδίσω κάτι για να δουλέψω το album μου. Το Krautrock θεωρώ ότι είναι σημαντικό για μένα, ένα από τα καλύτερα είδη μουσικής των 70’s, ίσως και το πιο σημαντικό που έκανε πρωτοποριακά βήματα στην Γερμανία.

C. N.: Οι Kaizers Orchestra είναι από τα πρώτα συγκροτήματα που ενώ δεν παίζουν Black Metal και τραγουδούν στα Νορβηγικά, κατάφεραν να γίνουν γνωστοί και εκτός της Σκανδιναβικής χερσονήσου. Εσύ επιλέγεις να τραγουδάς στα Αγγλικά. Γιατί;

S. H.: Όταν ξεκίνησα το 1993 με τους Madrugada δεν υπήρχε η επιλογή να τραγουδήσουμε στα Νορβηγικά αν θέλαμε να κάνουμε καριέρα στο εξωτερικό. Εμείς πάντα πιστεύαμε ότι θα βγούμε και εκτός συνόρων, γιατί ήμασταν φιλόδοξοι. Άσε που δεν μας άρεσε πως ακουγόντουσαν οι μπάντες που τραγουδούσαν στα Νορβηγικά τότε! Η απόφαση να τραγουδάμε στα Αγγλικά ήταν συνειδητή.

C. N.: Δώδεκα χρόνια έχουν περάσει από την κυκλοφορία του “Industrial Silence” μέχρι το “Long Slow Distance”. Ποιά πιστεύεις ότι ήταν η πιο σημαντική στιγμή σε αυτή την πορεία;

S. H.: Υποθέτω ότι το πιο σημαντικό πράγμα ήταν η ηχογράφηση του πρώτου album με τους Μadrugada. Ήταν φοβερό να βλέπουμε ότι η επιτυχία που είχαμε κάνει στην χώρα μας, είχε την ίδια απήχηση και στο εξωτερικό όταν κάναμε περιοδείες! Κάνεις τον πρώτο σου δίσκο και ανακαλύπτεις τι μπορείς να κάνεις με τον ήχο. Ήταν ο δίσκος στον οποίο είχαμε συγκεντρωθεί περισσότερο και ήταν η καλύτερη στιγμή του συγκροτήματος. Πρέπει να πω οτι αν δεν είχε γίνει τόσο καλή δουλειά σε αυτό το άλμπουμ, δεν θα μιλάγαμε τώρα...

C. N.: Τον Σεπτέμβριο του 2010 κυκλοφόρησες το single “Prisoner of the Road” για να υποστηρίξεις το NRC (Νορβηγικό συμβούλιο για θέματα μετανάστευσης) και να ευαισθητοποιήσεις τον κόσμο για θέματα μετανάστευσης. Πιστεύεις ότι οι μουσικοί έχουν την δύναμη να επηρεάζουν και να εμπνέουν τον κόσμο με τέτοιου είδους πρωτοβουλίες;

S. H.: Όχι πάντα. Όταν κάποιοι, για παράδειγμα οι Αμερικάνοι, μιλάνε συνεχώς για κάποιο καλό σκοπό στον οποίο έχουν αφοσιωθεί, είναι δύσκολο να τους πιστέψεις. Υπάρχει η αφελής άποψη ότι η μουσική μπορεί να διορθώσει τα πάντα στον κόσμο. Δεν νομίζω ότι μπορεί, κυρίως είναι ψυχαγωγία, αλλά επηρεάζει τους ανθρώπους σε προσωπικό επίπεδο. Όσον αφορά το κομμάτι, με είχε προσεγγίσει ένας σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους, που θα προβάλονταν δουλειές του στην τηλεόραση και ήθελε να κάνω το soundtrack. Και έτσι ξεκίνησε, αναμείχθηκα με το NRC και έμαθα ότι είναι μία σημαντική οργάνωση. Έτσι θεώρησα ότι αν γράψω ένα τραγούδι το οποίο θα μιλήσει στις ψυχές των ανθρώπων, τότε θα σήμαινε ότι η ανάμειξη μου είχε νόημα. Έχω τις αμφιβολίες μου για το αν η μουσική μπορεί να θεραπεύσει τον κόσμο. Δεν νομίζω ότι αυτό θα συμβεί.

C. N.: Οι δισκογραφικές εταιρίες και οι καλλιτέχνες χάνουν πολλά χρήματα από το παράνομο «κατέβασμα». Από την άλλη μεριά, οι δουλειές τους γίνονται πιο προσβάσιμες σε περισσότερο κόσμο. Ποιά η γνώμη σου;

S. H.: Ναι, είναι αλήθεια αυτό που λες. Δεν μπορείς να εμποδίσεις την εξέλιξη της τεχνολογίας. Κάποιοι θα αποκτήσουν την μουσική σου δωρεάν χωρίς καμία επίπτωση. Από την άλλη, έχω fan club στην Γουατεμάλα! Αυτό πριν από δέκα χρόνια θα ήταν αδιανόητο! Έχω fans σε διάφορες χώρες του κόσμου που πιθανόν να μην μπορέσω να επισκεφθώ ποτέ! Οι άνθρωποι μπορούν να ανακαλύψουν την μουσική σου και να την αγαπήσουν από όπου και να είναι. Και πιστεύω ότι ως μουσικός, αυτό είναι το καλύτερο πράγμα και αντισταθμίζει την πιθανή απώλεια κέρδους από τις πωλήσεις. Όπως και να έχει, οι δίσκοι μου δεν θα κυκλοφορούσαν ποτέ στην Γουατεμάλα!

C. N: Τι γνώμη έχεις για την οικονομική κρίση στην Ευρώπη που έχει επηρεάσει κυρίως τις νότιες χώρες; Πιστεύεις ότι έχει προκληθεί από κακή διαχείριση των κυβερνήσεων ή είναι ένα «κόλπο» κάποιων για να βγάλουν τεράστιο κέρδος;

S. H.: Δύσκολη ερώτηση! Φαίνεται να είναι μια συνεχής κρίση και νομίζω ότι είναι δύσκολο να κατηγορήσεις κάποιον συγκεκριμένο για αυτήν. Τα θεμέλια ενός ολόκληρου συστήματος, αρχίζουν και τρέμουν! Και ανησυχώ ιδιαίτερα για την περαιτέρω εξέλιξη. Πιστεύω ότι τα πράγματα είναι δραματικά και φυσικά οι Έλληνες το έχουν συνειδητοποιήσει. Ελπίζω ότι τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που ξέρω ότι αντιμετωπίζει το κοινό στην Ελλάδα, δεν θα τους αποτρέψουν να έρθουν για να παρακολουθήσουν την συναυλία. Η Νορβηγία είναι, κατά μία έννοια, προνομιούχος χώρα και δεν είναι μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης και είμαστε απλά θεατές. Αλλά έτσι όπως πάει η κρίση, ακόμα και οι πιο πλούσιες χώρες θα επηρεαστούν μέχρι να τελειώσει και με ανησυχεί. Στην Ισπανία το 50% των νέων ανθρώπων είναι άνεργοι και δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό!

C. N.: Ποιοί καλλιτέχνες, μουσικοί ή όχι, έχουν επηρεάσει την δουλειά σου;

S. H.: Ήμουν μεγάλος θαυμαστής του Bob Dylan για πολλά χρόνια. Είμαι ακόμα αλλά δεν είμαι παθιασμένος πια. Οπότε θα επιλέξω αυτόν. Επίσης όταν ήμουν παιδί, άρχισα να παίζω μουσική, εξαιτίας καλλιτεχνών όπως ο Jim Morrison και οι Doors. Όταν είσαι έφηβος αυτή η μουσική σε μαγεύει με την εκφραστική της δύναμη και θες και εσύ να κάνεις το ίδιο με αυτούς. Κατά κάποιον τρόπο αυτά τα ινδάλματα ακόμα με επηρεάζουν. Αν και δεν τους ακούω πια, υπάρχουν ακόμα στο μυαλό μου. Επίσης οι Nirvana μου έδωσαν μεγάλη έμπνευση στα εφηβικά μου χρόνια, ειδικά το πρώτο album τους που άλλαξε τα πάντα για μένα, άλλαξε τους κανόνες και μου έδειξε ότι μπορείς να κάνεις κάτι τόσο καινοτόμο και πρωτοποριακό. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός, ήταν απλά φυσιολογικοί άνθρωποι που ενεργούσαν με τρομερό συναίσθημα και δύναμη και δεν ήταν σαν ήρωες καρτούν των 80’s. Ήταν αληθινοί άνθρωποι σαν εσένα και εμένα που έκαναν φοβερή μουσική.

C. N.: Ποιός ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος δίσκος που αγόρασες;

S. H.: Το πρώτο album που αγόρασα με δικά μου χρήματα ήταν το “Born in the USA” και το τελευταίο το “Treasure” των Cocteau Twins.

C. N.: Πότε και που ήταν η καλύτερη συναυλία που έδωσες;

S. H.: Είχαμε κάνει μια μαγική συναυλία με τους Madrugada το 2005 στην Αθήνα. Είναι δύσκολο να επιλέξεις μόνο μία. Άλλη μία που μου έρχεται στο μυαλό, ήταν στην Νορβηγία, που εμφανίστηκα μόνος με μία κιθάρα. Ήταν ένα πολύ ξεχωριστό show. Κάτι που θα ήθελα να κάνω πιο συχνά. Είναι μεγάλη πρόκληση από τη μία πλευρά, αλλά είναι και πολύ εύκολο να επικοινωνήσεις με το κοινό σου γιατί είσαι εσύ και η φωνή σου. Δεν χρειάζεται να κάνεις «ακροβατικά» για να τους τραβήξεις την προσοχή!

C. N.: Φέτος κυκλοφόρησες το “Long Slow Distance” και είσαι σε περιοδεία για να το προωθήσεις. Τι να περιμένουμε για μετά; Ποιά είναι τα πλάνα σου για το μέλλον;

S. H.: Αυτό που θα ήθελα να κάνω είναι πιο πολλές solo εμφανίσεις. Να αφοσιωθώ στην συγγραφή τραγουδιών και να τα παρουσιάσω μόνο με την κιθάρα μου. Θέλω να κάνω κάτι πιο απλό γιατί όλοι οι προσωπικοί μου δίσκοι είναι πιο περίπλοκοι, με πολλά όργανα και τώρα θέλω απλούστερα πράγματα. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που σκέφτομαι αυτή την στιγμή. Συνήθως δεν ανακοινώνω τα πλάνα μου διότι αυτά συνεχώς αλλάζουν. Αλλά θα κάνω και ένα διάλειμμα. Ήταν ένας δύσκολος χρόνος, θέλω να ξεκουραστώ τα Χριστούγεννα και κάποιους μήνες από την νέα χρονιά, αλλά ξέροντας τον εαυτό μου, θα σκέφτομαι καινούρια τραγούδια! Ευελπιστώ ότι θα υπάρξει κάποιος νέος δίσκος αλλά πριν από αυτό θα παίξουμε στα καλοκαιρινά φεστιβάλ.

C. N.: Ευχαριστώ πολύ. Ανυπομονούμε να σε δούμε στην Ελλάδα σε λίγες μέρες!

S. H.: Εγώ ευχαριστώ!

SIVERT HOYEM - special guests: EMPTY FRAME στο gagarin205 Παρασκευή 2/12

2011-11-23T15:16:00.001+02:00

Sivert Ηøyem

Οι δουλειές με τους πολυαγαπημένους και αδικοχαμένους Madrugada ,αλλά και οι τέσσερεις solo δίσκοι του ξεχυλίζουν από τραγούδια τα οποία αγαπήθηκαν, τραγουδήθηκαν αλλά και μας συγκίνησαν όλους. Οι εμφανίσεις του τόσο ως μέλος/ηγέτης των Νορβηγών ενναλακτικών ροκερς όσο και ως ηγέτης του δικού του σχήματος είναι πάντα ξεχωριστές.

Και τώρα δίδεται η ευκαιρία σε όσους ερωτεύτηκαν, παθιάστηκαν, ενηλικιώθηκαν, κέρδισαν και μαγεύτηκαν υπό τους ήχους της μελωδικότατης και νοσταλγικής του φωνής να τον απολαύσουνε ξανά ή και για πρώτη φορά. Διότι φέτος ο Sivert που τόσο μας πάθιασε θα δώσει όχι μία αλλά πέντε συναυλίες ανά την Ελλάδα, επισκεπτόμενος τις πόλεις που λάτρεψε και τον λάτρεψαν, την Κρήτη – που έχει να τον “φιλοξενήσει” από το 2008 με τους Madrugada – και τα Ιωάννινα που για πρώτη φορά θα βρεθούν υπο την επήρεια της μεθυστικής του παρουσίας.

Σημεία προπώλησης στην Αθήνα: TicketHouse, Public (Συντάγματος) και online στο www.ticketpro.gr.
Τιμή εισιτηρίου (Aθήνα): 25€ προπώληση και 30€ ταμείο.
Ώρα έναρξης (Αθήνα): 21:00

EMPTY FRAME - τους απολαύσαμε σε παλιά και ολοκαίνουργια κομμάτια!!

2011-11-21T09:15:00.001+02:00

Μας ξάφνιασαν με την ποικιλία του ήχου τους σε αρκετά νέα και ορισμένα ολοκαίνουργια κομμάτια τους. Όχι ότι δεν είχαν ποικιλία και εναλλαγή στη μέχρι τώρα γνωστή από τον πρώτο τους δίσκο "They think we are eskimos", δουλεια τους. Όμως τα νέα κομμάτια που ακούσαμε, κάνουν ένα μεγάλο βήμα μπροστά σε αναζήτηση νέων ήχων ίσως και ύφους, που ίσως να ...ξενίζουν κιόλας, ευχάριστα τους φίλους τους.

Αυτό που δεν μπορείς να πεις πάντως, για τους empty frame, είναι ότι πλήττεις στη μονοτονία και στη σκληρότητα του ήχου, στοιχεία που συναντάς στα περισσότερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα. Γιατί οι μελωδικές, ρομαντικές στιγμές με τη συμμετοχή του βιολιού και του τσέλου διαδέχονται την σκληρότητα των τυμπάνων και της ηλεκτρικής κιθάρας σε μια εναλλαγή που σε ανεβάζει στα ύψη ενώ ταυτόχρονα σε προσγειώνει στη σκληρή πραγματικότητα του σήμερα.

Φυσικά δεν διεκδικώ κανένα τίτλο τεχνοκριτικού και πολύ περισσότερο δε, της μουσικής. Οι γνώσεις μου γι αυτήν, φτάνουν μέχρι να την ακούω και να την απολαμβάνω. Και αυτό το συναίσθημα αποτυπώνω από το χθεσινό πρώτο χειμωνιάτικο live των empty frame στο ΤΩΡΑ Κ44 στο Γκάζι.

ΕΡΓΑ TEXNHΣ ΓΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΓΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

2011-11-14T14:12:00.000+02:00

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το artAZ, σε συνεργασία με πληθώρα καλλιτεχνών και την «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, διοργανώνει την ετήσια εικαστική εκδήλωση για την υποστήριξη των αστέγων της Αθήνας. Φέτος ενισχύουμε το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΣΤΕΓΩΝ της ΚΛΙΜΑΚΑΣ.

Όλα τα έργα έχουν ενιαία διάσταση (18 x 24 εκ.), προσφέρονται σε ενιαία συμβολική τιμή (50 €) και είναι υπογεγραμμένα στην πίσω πλευρά τους. Η ταυτότητα του δημιουργού αποκαλύπτεται ΜΕΤΑ την αγορά του έργου.

Παρακαλούμε σημειώστε ότι ΔΕΝ είναι εφικτή η προκράτηση των έργων, ούτε η προπώληση τους online ή κατά τη διάρκεια της έκθεσης. Τα έργα θα διατεθούν, με σειρά προτεραιότητας, αποκλειστικά από τον εκθεσειακό χώρο ΜΟΝΟ την ημέρα πώλησης.

Νέα έργα προστίθενται σε καθημερινή βάση.

Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα "Νίκος Γκάτσος" της «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100, Γκάζι) μεταξύ 18-19 Νοεμβρίου. Η πώληση των έργων θα γίνει στον ίδιο χώρο την Κυριακή 20 Νοεμβρίου, στις 12:00.

EMPTY FRAME LIVE την ΚΥΡΙΑΚΗ 20/11/11 στο TΩΡΑ K44

2011-11-12T08:54:00.000+02:00

EMPTY FRAME LIVE

TΩΡΑ K44

Κωνσταντινουπόλεως 44, Γκάζι

Doors Open : 21.30

Είσοδος ελεύθερη

Οι Empty Frame καλωσορίζουν το χειμώνα με ένα ξεχωριστό live στον χώρο του Κ44.

Με διάθεση παιχνιδιάρικη και πάντα ρομαντική, η μπάντα θα παρουσιάσει το μεγαλύτερο μέρος από το ντεμπούτο της « Τhey think we are eskimos » που έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές, καθώς και αρκετό καινούριο υλικό.

Συνδυάζοντας άψογα τη μελαγχολία και το σκοτεινό ρομαντισμό των κλασσικών οργάνων ( τσέλο, βιολί, πιάνο ) με τα κιθαριστικά overdrives σε μια , ταυτόχρονα, ηλεκτρική ατμόσφαιρα, οι Empty Frame υπόσχονται μια βραδιά άκρως διασκεδαστική.

Περισσότερες πληροφορίες:
www.emptyframe.net
www.myspace.com/theemptyframe

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΛΩΔΙΑ στο ΙΔΡΥΜΑ Α&Λ. ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ

2011-11-10T11:31:00.001+02:00

Στην πολλαπλά βαλλόμενη το τελευταίο διάστημα από την εξουσία, πλατεία Συντάγματος, στον 5ο όροφο της Αμαλίας 4, υπάρχει ένας χώρος πολιτισμού, άγνωστος ίσως στους πολλούς, που υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα φιλολογικά και καλλιτεχνικά στέκια της γενιάς του '30, η οικία Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού.

Αυτό το διαμέρισμα λοιπόν, σημαδεύτηκε από την παρουσία σημαντικών φίλων του ζεύγους ποιητών, συγγραφέων, καλλιτεχνών που τους επισκέπτονταν συχνά, μεταξύ αυτών ο Μάρκ Σαγκάλ, Ο. Ελύτης, Γ. Τσαρούχης, Α. Εμπειρίκος, Σ. Βασιλείου, Μ.Χατζηδάκης, για να απολαύσουν την φιλική ατμόσφαιρα και την υπέροχη θέα προς τον εθνικό κήπο, σε μια μεγάλη παρέα.

Με τις τέσσερις μαονένιες πόρτες ζωγραφισμένες το 1960 από το μεγάλο μας ζωγράφο Νίκο Χατζηκυριάκο Γκίκα να κυριαρχούν στο χώρο, μπορούμε να θαυμάσουμε ακόμη ένα πλήθος έργων τέχνης, σχέδια, χαρακτικά, διακοσμητικά αντικείμενα, γλυπτά, πίνακες, έπιπλα και χιλιάδες βιβλία.

Σε αυτόν τον υπέροχο μουσειακό χώρο πολιτισμού, έγινε η παρουσίαση ενός CD που συνενώνει αρμονικά σε ένα έργο, την ποίηση του Κ.Π. Καβάφη, την φωνή της Σοπράνο Σόνιας Θεοδωρίδου, την σύνθεση του γιατρού-μουσικού Αθανάσιου Σίμογλου και την εκτέλεση με μαέστρο τον Θ. Ορφανίδη από την Orchestra Mobile.

"Από την πρώτη ακρόαση αντιλαμβάνεται ο ακροατής τη βαθιά γνώση του ποιητικού έργου, τον σεβασμό προς αυτό, αλλά και την αμεσότητα με την οποία έγινε η προσέγγιση. Ο μουσικός λόγος, βασισμένος στην παραδοσιακή αρμονία, απέχει από πειραματισμούς και ακραίες ανιχνεύσεις, και είναι αυθόρμητα μελωδικός, άμεσα επικοινωνιακός και γοητευτικός. Και φρονούμε, απολύτως πειστικός για την αναγκαιότητα ενός τέτοιου τολμηρού και φιλόδοξου πονήματος." γράφει για το έργο ο ιστορικός μουσικής Γ. Μονεμβασίτης.

Η ποίηση του Αλεξανδρινού ποιητή, ένωσε σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες με χαρακτηριστικό το ότι όλοι τους σχεδόν, ζουν και δημιουργούν στην Γερμανία.

Στο ίδιο πιάνο που ο Μάνος Χατζηδάκης πρωτόπαιξε τον "Μεγάλο Ερωτικό" για τους φίλους του, ένας νέος σολίστ ο Μάρκος Κώτσιας, συνόδεψε την σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου σε τρία μελοποιημένα ποιήματα του μεγάλου μας ποιητή, που απολαύσαμε ιδιαίτερα.

Ιδιαίτερη αίσθηση έκανε η δήλωση της Ελληνίδας σοπράνο :
«Μπορεί να είμαστε φτωχοί ή μπορεί να φτωχύνουμε και άλλο, μπορεί να μάς τα πάρουν όλα, αλλά υπάρχει κάτι που κανείς δεν μπορεί να μάς πάρει. Δεν ξεχνάμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και ποια είναι η κουλτούρα μας και ο πολιτισμός μας. Η δική μας απάντηση για τη βαρβαρότητα που υπάρχει στην κοινωνία, είναι αυτό που γίνεται εδώ τώρα, σ’ έναν τέλειο χώρο, απ’ όπου στο παρελθόν πέρασε όλη η Ελλάδα, έναν χώρο για τον οποίο η Πολιτεία δεν δίνει δεκάρα. Στη Γερμανία, όπου ζω, μπορεί να λένε ότι μας βοηθάνε, αλλά όταν βγαίνω στη σκηνή ξέρουνε ποια είμαι, όχι η Σόνια Θεοδωρίδου, αλλά η Ελληνίδα».

Μια παρουσίαση αρμονικά δεμένη με τον περιβάλλοντα μουσειακό και ιστορικό χώρο.

Ο δάσκαλος Παναγιώτης Τέτσης.

2011-11-08T12:16:00.000+02:00

Για έναν καλό μάστορα της ζωγραφικής, το ζήτημα είναι τα συστατικά και η έμπνευση.

Αλλά, «αν ο καλλιτέχνης δεν καθίσει στο εργαστήρι του, έστω και χωρίς όρεξη, δεν υπάρχει περίπτωση επιφοίτησης», τονίζει ο ακαδημαϊκός και δάσκαλος Παναγιώτης Τέτσης, καθώς μας υποδέχεται στο δικό του εργαστήρι, στην οδό Ξενοκράτους. Συναντήσαμε τον ζωγράφο λίγο πριν τα εγκαίνια της έκθεσής του στο Μέγαρο Μουσικής, όπου από τις 11 του μηνός, φιλοξενούνται 18 καινούργια έργα του πλαισιωμένα από παλαιότερους, λιγότερο γνωστούς πίνακές του που προέρχονται από συλλέκτες και την Εθνική Πινακοθήκη.

Κομψός και ακούραστος παρά τα 86 του χρόνια, παθιασμένος πάντα με την μεγάλη του αγάπη, την ζωγραφική, πειραματίζεται στην τέχνη του και προβληματίζεται για την σημερινή κατάσταση: «Με ρωτάτε λοιπόν τι σκέφτομαι για όσα διαδραματίζονται στην χώρα. Πολύ απλά, έχω χάσει τον μπούσουλα. Για τα οικονομικά, όσα λέγονται είναι τρελά. Δεν μπορείς να συλλάβεις τι εννοούν».

Η διερευνητική ματιά του Υδραίου Παναγιώτη Τέτση και η οπτική του, πάντα σταθερή στην ζωγραφική του βλέμματος, με εικόνες βιωμένες, οικείες, συνδεδεμένες με τη ζωή του είναι ακόμα πιο πολύτιμες σε μια εποχή αστάθειας και κατακερματισμού.

Ο Παναγιώτης Τέτσης μιλά για την ελληνική ζωγραφική, το παρελθόν και το παρόν της. Γιατί η ελληνική ζωγραφική δεν μπήκε συγκροτημένα στον χάρτη της Ευρωπαϊκής ζωγραφικής, παρά μόνο μεμονωμένες περιπτώσεις «Η Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε τόπος γέννησης ιδεών για τη νέα τέχνη», σχολιάζει «Θαυμάζω πώς μέσα σε λίγες δεκαετίες απ΄το τσαρούχι (όχι τον Γιάννη Τσαρούχη) βγήκαν σπουδαίοι Ελληνες καλλιτέχνες. Ο Λύτρας, ο Γύζης, και άλλοι. Φυσικά τέτοιοι ζωγράφοι υπάρχουν σε όλες τις χώρες και δεν εννοώ μόνο την Αγγλία και τη Γαλλία αλλά και στις Βαλκανικές. Έχω δει τόσους Λύτρες και Γύζηδες, τόσους άξιους. Λοιπόν, δεν μπορούσαμε να εντυπωσιάσουμε τους Ευρωπαίους μ? αυτούς. Όμως για μας, στην Ελλάδα, αποτελούν αναμφίβολα μεγάλα κεφάλαια».

Και η σημερινή ελληνική εικαστική δημιουργία βρίσκεται σε ευημερία; «Σέβομαι πάντα την νέα δημιουργία αλλά δυσκολεύομαι να απαντήσω γιατί τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχουν νέες αντιλήψεις γύρω από την τέχνη. Κι όταν πέφτουν πάρα πολλές νέες ιδέες σε βαθμό που μοιάζουν λιγάκι με τις προηγούμενες, τότε οι παλαιότεροι αρχίζουμε να αμφιβάλουμε για το πόσο νέες είναι αυτές οι ιδέες. Κι αυτό δεν είναι φαινόμενο μόνο ελληνικό. Ως γνωστό στον τόπο μας φτάνει η ηχώ από το εξωτερικό».

Με την τελευταία δουλειά του, την «Ζωγραφική του σήμερα» στο Μέγαρο Μουσικής, ο Παναγιώτης Τέτσης, δηλώνει ένα ακόμα μεγάλο βήμα του στη μόνιμη και διαρκώς μεταβαλλόμενη σχέση του με το τοπίο και τη φύση. Πρόκειται για 18 παραλλαγές ενός δένδρου, που παραπέμπει σε πεύκο.

© ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μουσική γεμάτη εικόνες και ποίηση!

2011-11-04T13:22:00.000+02:00

Ο μέγιστος αλεξανδρινός ποιητής Κ. Καβάφης μέσα απο τα μάτια του Έλληνα συνθέτη Αθανάσιου Σίμογλου.

Τραγούδια γεννημένα σε διαφορετικές χρονολογίες, ένα έργο ζωής για τον συνθέτη που ζει και εργάζεται στην Στουτγκάρδη.
Απο την ¨Ιθάκη¨ ως το¨Περιμένοντας τους βαρβάρους¨ και απο το¨Εκόμισα είσαι την τέχνη¨ ως το ¨Θερμοπύλες¨,μας αποκαλύπτεται μια διαφορετική Ελλάδα.
Μια Ελλάδα γεμάτη λυρισμό και αισθαντικότητα.

Η παρουσίαση θα γίνει την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου ώρα 13:00 στο ΙΔΡΥΜΑ ΑΓΓΕΛΟΥ & ΛΗΤΩΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ
Αμαλίας 4 Αθήνα (5ος όροφος )

Θα παρουσιάσουν οι: Γ. Χρονάς, Κ. Μπουράς, Γ. Μονεμβασίτης

Σοπράνο φωνή : Σόνια Θεοδωρίδου
Πιάνο : Μάρκος Κώτσιας

- Posted using BlogPress from my iPad

1909, Φράνσις Μπέικον: Ο εικονογράφος του 20ού αιώνα

2011-10-31T18:24:00.000+02:00

απο το ΒΗΜΑ

100 ΧΡΟΝΙΑ από τη γέννηση του μεγάλου ζωγράφου

Ο Φράνσις Μπέικον ποζάρει μπροστά στο «Τρίπτυχό» του, το 1976,στην γκαλερί George Βernard ( Πηγή: ΗULΤΟΝ-DΕUΤSCΗ CΟLLΕCΤΙΟΝ/CΟRΒΙS)

Ο Φράνσις Μπέικον έδωσε μορφή σε ένα από τα πιο μοναδικά καλλιτεχνικά οράματα της Ιστορίας. Το παράξενο, όμως, είναι ότι επί χρόνια στη νεότητά του δεν φαινόταν καθόλου ότι ήταν προορισμένος για κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, φαινόταν μάλλον ότι δεν ήταν προικισμένος με καμία ιδιαίτερη επιθυμία για τίποτε. Το τι συνέβη ακριβώς το διάστημα που προηγήθηκε του Απριλίου του 1945, ώστε να αλλάξει τόσο πολύ την πορεία μιας ζωής και να χαρίσει στην παγκόσμια τέχνη ένα σύνολο έργου απαράμιλλο στην ιστορία της, αποτελεί αντικείμενο πλείστων όσων βιογραφιών, μελετών και φυσικά διαφωνιών.
«Θέλω να μην κάνω τίποτε!»
Γεννημένος στο Δουβλίνο το 1909 ο Φράνσις Μπέικον ήταν γιος του άγγλου εκπαιδευτή αλόγων Εντουαρντ Αντονι Μόρτιμερ Μπέικον και της Κριστίν Γουίνιφρεντ Φερθ. Καθ΄ ότι ο νεαρός Φράν σις έπασχε από άσθμα δεν πήγαινε σε κανονικό σχολείο αλλά έκανε μαθήματα στο σπίτι με τον ιερέα της ενορίας. Κάποια ημέρα τού 1926 ο Φράνσις είχε την ιδέα να φορέσει τα εσώρουχα της μητέρας του. Ο πατέρας του, έξαλλος, τον έδιωξε από το σπίτι. Εκεί αποδίδεται η μεγάλη αγάπη του Μπέικον για τα ταξίδια και την περιπλάνηση καθώς και η φιλοδοξία ζωής που είχε διατυπώσει ως νέος: «Στη ζωή μου θέλω να μην κάνω τίποτε!». Ο Μπέικον ταξίδεψε στο Βερολίνο και στο Παρίσι προτού εγκατασταθεί στο Λονδίνο το 1928. Εργάστηκε ως διακοσμητής εσωτερικών χώρων και, μολονότι δεν είχε λάβει την παραμικρή εκπαίδευση ως καλλιτέχνης, άρχισε να ζωγραφίζει. Τη ζωγραφική την εξασκούσε χωρίς αναγνώριση (παρ΄ ότι είχε λάβει μέρος σε μια έκθεση, το 1937, στην Αgnew΄s Gallery) ως τον Απρίλιο του 1945.
Η «σταύρωση» της ελπίδας
Ο Απρίλιος του 1945 ήταν σίγουρα ένας από τους πλέον εμβληματικούς μήνες του 20ού αιώνα. Ο Αδόλφος Χίτλερ αυτοκτόνησε στο μπύνκερ του. Το νεκρό σώμα του Μπενίτο Μουσολίνι κρεμάστηκε ανάποδα. Φερέλπιδες λόγοι εκφωνήθηκαν στα Ηνωμένα Εθνη. Ο απόηχος του πιο τραγικού πολέμου που γνώρισε ποτέ ο κόσμος ανέδιδε, σε πείσμα της γενικευμένης καταστροφής, μια ελπίδα ότι επιτέλους όλοι μπορούσαν να επιστρέψουν στη φυσιολογική ζωή τους.

Την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου 1945 η Lefevre Gallery στη Νew Βond Street του Λονδίνου διοργάνωσε μια ομαδική έκθεση. Η έκθεση περιλάμβανε έργα καλλιτεχνών που είχαν αποτελέσει παρηγοριά τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, όπως ο Χένρι Μουρ, ο Μάθιου Σμιθ και ο Γκρέιχαμ Σάδερλαντ. Προσπαθούσε να μεταδώσει ένα αίσθημα ελπιδοφόρο, μια πίστη στη συνέχεια της ζωής. «Ολα θα πάνε καλά» ήταν το μήνυμα και οι επισκέπτες τής Lefevre Gallery διάβηκαν την πόρτα με ένα πνεύμα αισιοδοξίας, τώρα που ο μεγάλος κίνδυνος είχε περάσει. Μόλις, όμως, έμπαινε κανείς μέσα, στη δεξιά πλευρά, ήταν κρεμα σμένες εικόνες τόσο ανεξήγητα φρικαλέες ώστε δεν άντεχε κανείς να τις αντικρίζει. Ενα τρίπτυχο, τρεις μεσαίου μεγέθους πίνακες, τρεις μορφές, η ανατομία των οποίων είχε κάτι από άνθρωπο και ζώο ταυτόχρονα, φυλακισμένες σε ένα ασφυκτικό και δυσανάλογο χώρο: οι «Τρεις σπουδές για φιγούρες στη βάση μιας σταύρωσης» του Φράνσις Μπέικον. Οι εικόνες αυτές μάλλον δεν συμφωνούσαν με το γενικό κλίμα. Ηταν σαν να έλεγαν: τίποτε δεν θα ήταν πια το ίδιο. Πολλοί από τους επισκέπτες της έκθεσης ξαναβγήκαν σχεδόν αμέσως.

Ανατόμος συναισθημάτων
Οι «Τρεις σπουδές για φιγούρες στη βάση μιας σταύρωσης», οι οποίες σήμερα βρίσκονται στην Πινακοθήκη Τate του Λονδίνου, τον έκαναν διάσημο σχεδόν αμέσως. Το ώριμο ύφος του Φράνσις Μπέικον άρχισε να εμφανίζεται το 1949 με τη σειρά μελετών που φιλοτέχνησε βασισμένος στον «Πάπα Ιννοκέντιο Ι Δ » του Ντιέγκο Βελάσκεθ. Πολλοί πίνακες της περιόδου 1949-1960 είναι βασισμένοι σε έργα άλλων καλλιτεχνών. Τα γνωστότερα παραδείγματα είναι η «Νταντά που ουρλιάζει» από το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενσταϊν και οι μελέτες από τις φωτογραφίες του Εντουαρντ Μάιμπριτζ. Οι περισσότεροι πίνακες του Μπέικον απεικονίζουν μορφές απομονωμένες σε φωτεινά δωμάτια. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε την ανθρώπινη μορφή και η επιμονή του στη μετάδοση συναισθημάτων, όπως ο θυμός, η φρίκη και η απομόνωση, τον έχουν καταστήσει έναν από τους πιο ιδιότυπους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Μπορεί άλλοι να λατρεύουν τα έργα του και άλλοι να μην αντέχουν να τα βλέπουν, κανένας όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Φράνσις Μπέικον εικονογράφησε με διεισδυτική τόλμη αυτόν τον τρομερό αιώνα. Η λάμψη της σημαντικής καλλιτεχνικής παραγωγής τού Μπέικον έρχεται σε δραματική αντίθεση με την πίεση που ένιωθε στην προσωπική του ζωή. Βασανισμένος από τον αλκοολισμό που ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει και από την αυτοκτονία του αδελφικού του φίλου και πιο αγαπημένου εραστή του Τζορτζ Ντάιερ, ο Φράνσις Μπέικον πέθανε στη Μαδρίτη το 1992.

Το κολαστήριό του
Εκτός όμως από το έργο του ο Φράνσις Μπέικον άφησε πίσω του και κάτι ακόμη - ένα «κλειδί», έναν «χάρτη πλοήγησης», ίσως, για τον ανορθόδοξο τρόπο δουλειάς του: το εργαστήριό του στο Reece Μews, στο Κένσιγκτον του Λονδίνου, όπου είχε εγκατασταθεί το 1961. Τελικά, αφού το εργαστήριο παρέμεινε κλειστό για έξι χρόνια μετά τον θάνατο του ζωγράφου, ο τελευταίος σύντροφός του και κληρονόμος του Τζον Εντουαρντς το δώρισε στη Ηugh Lane Gallery του Δουβλίνου. Επρόκειτο για μια μάλλον παράξενη επιλογή, αφού, μολονότι τα υπάρχοντα του Μπέικον επέστρεψαν στη γη των παιδικών του χρόνων, ο ίδιος ούτε Ιρλανδός ήταν ούτε είχε επιλέξει να ζήσει εκεί.

Σε κάθε περίπτωση οι αρχαιολόγοι που μπήκαν στο εργαστήριο για να καταλογογραφήσουν το περιεχόμενο βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα απίστευτο θέαμα: δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου κενός χώρος, τα πάντα ήταν καλυμμένα με μια σχεδόν ομοιόμορφη μάζα από χαρτιά, αποκόμματα εφημερίδων, μισοκατεστραμμένα βιβλία με αριστουργήματα της δυτικής ζωγραφικής ή εικόνες άγριας φύσης ή στοματικές παθήσεις, φωτογραφίες με παράξενες ασθένειες ή κινηματογραφικά stills, όλα κολλημένα με μπογιές που είχαν τρέξει από αμέτρητα χωρίς καπάκι σωληνάρια, και από πάνω αναρίθμητα μπουκάλια σαμπάνιας, πινέλα, ρολά και μισοτελειωμένοι μουσαμάδες, σκισμένοι ώστε εκεί όπου υπήρχαν πρόσωπα τώρα υπήρχαν μόνο τρύπες. Ανάμεσα στο χάος, ένας στενός διάδρομος οδηγούσε στο καβαλέτο. Ηταν ένα συγκλονιστικό θέαμα: το δημιουργικό κολαστήριο ενός πραγματικά μοναδικού καλλιτέχνη αλλά ταυτόχρονα και ένα έργο ζωής, ένα προσωπικό γλυπτό, τα ψήγματα της ίδιας της ψυχής του.

Οι αρχαιολόγοι όχι μόνο καταλογογράφησαν και περιέγραψαν το καθετί αλλά χαρτογράφησαν το εργαστήριο με κάθε λεπτομέρεια. Τα περιεχόμενα συσκευάστηκαν- ως και οι καλυμμένοι με πυκνή μπογιά τοίχοι του εργαστηρίου-, μεταφέρθηκαν στο Δουβλίνο και ξανατοποθετήθηκαν στις αρχικές θέσεις τους στον ειδικά σχεδιασμένο χώρο της Ηugh Lane Gallery. *

Νέο άλμπουμ THE BEATLES - 1

2011-10-12T18:57:00.000+03:00

Κυκλοφόρησε φέτος το φθινόπωρο, σε digitally remastered έκδοση, η συλλογή #1 με κομμάτια τωνBeatles. Ογδόντα περίπου λεπτά κάτω από τους ήχους του πιο σπουδαίου ...

(κατά πολλούς) συγκροτήματος στον πλανήτη.

Από τον Μπάμπη Βασιλειάδη

Εικοσιεπτά τραγούδια που έγιναν νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις Η.Π.Α από το 1962 έως το 1970.

Η συλλογή συνοδεύεται από ένα 32σέλιδο βιβλιαράκι με φωτογραφίες των εξωφύλλων από όλο τον κόσμο και λεπτομέρειες που αφορούν τα κομμάτια όπως ημερομηνία και μέρος ηχογράφησης, ημερομηνία κυκλοφορίας κ.τ.λ..

Από το Love Me Do και το She Loves You μέχρι το Come Together και το Get Back, οι Beatles ξεδιπλώνουν σε αυτή την συλλογή το τεράστιο ταλέντο τους και την ανεπανάληπτη ευρηματικότητα τους. Αν και δεν προτιμώ τις συλλογές ή τα best of, η συγκεκριμένη δουλειά είναι κάτι ενδιάμεσο.

Οι επιλογές των κομματιών έγιναν βάσει της εμπορικότητας που είχαν και δεν είναι η επιλογή των μελών της μπάντας ή κάποιου παραγωγού αλλά του ίδιου του κόσμου που τα άκουγε και φυσικά τα αγόραζε. Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω και ένα παράδοξο. Ενώ για πάρα πολύ κόσμο, το Sgt. Peppersθεωρείται ο καλύτερος δίσκος όλων των εποχών, κανένα από τα κομμάτια που περιλαμβάνει, δεν κυκλοφόρησαν σε single, οπότε κανένα δεν βρίσκεται σε τούτη την συλλογή!

ΑΠΟ ΤΟ CULTURE NOW.GR

Εφυγε από την ζωή ο μεγάλος δάσκαλος της Ελληνικής φωτογραφίας, ο Κώστας Μπαλάφας.

2011-10-09T21:02:00.000+03:00

Ο φωτογράφος του κοινωνικού προβληματισμού.
Ο άνθρωπος που αγάπησε την Ελλάδα και την υπηρέτησε με καλλιτεχνική συνέπεια χωρίς συμβιβασμούς και σκοπιμότητες.
Αντίο Δάσκαλε.

Κώστας Μπαλάφας γεννήθηκε το 1920 στο ορεινό χωριό Κυψέλη της Άρτας από φτωχούς γονείς αγρότες, τον Γιώργο και την Αρχοντούλα. «Εκεί που», όπως λέει ο ίδιος, «οι άνθρωποι παιδεύονται να επιβιώσουν, οργώνοντας την άγονη γη, λες και στύβουν με τα χέρια τους γυμνά το ξερό χώμα και το ποτίζουν με ιδρώτα, ώσπου να δώσει καρπούς. Αναγκαία λύση για την επιβίωση ήταν ο δρόμος της ξενιτιάς, ένα όνειρο αρκετά απατηλό. Το μήνυμα που κυριαρχούσε ειδικά για τους νέους ήταν: "Φύγε να σωθείς". Πάρα πολλοί έφυγαν...»
Σε ηλικία μόλις έντεκα ετών βρέθηκε στην Αθήνα και ρίχτηκε στη βιοπάλη. Τα παιδικά του βιώματα είναι βαθιά χαραγμένα στη μνήμη του με την παραμικρή λεπτομέρεια:
«Απ' το χωριό μου κατέβηκα πρώτα στην Άρτα. Εκεί ο πατέρας μου, για να μη με στείλει μόνο στην Αθήνα, με παρέδωσε σ' ένα γνωστό μας δάσκαλο να με συνοδεύσει. Παράκληση του πατέρα μου ήταν να με βοηθήσει ώσπου να βρω στην πλατεία Κουμουνδούρου την ταβέρνα ενός συγχωριανού μας, που ήταν θαυμάσιος άνθρωπος και καλός πατριώτης. Σ' αυτόν έβρισκαν απάγκιο πολλά χωριατόπαιδα απ' την Ήπειρο, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Εκτός από ένα πιάτο φαγητό που τους έδινε, φρόντιζε να τους βρίσκει και δουλειά.
»Αυτό έγινε και μ' εμένα, καταλήγοντας να πιάσω δουλειά σε ένα ονομαστό τότε γαλακτοπωλείο-ζαχαροπλαστείο της οδού Πατησίων κοντά στον Άγιο Λουκά, με την επωνυμία "Δελφοί". Την ημέρα δουλειά, το βράδυ νυχτερινό σχολείο. Μέχρι το 1936. οπότε πήγα για σπουδές κοντά στην πατρίδα μου, στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων.
»Μετά την ευδόκιμη αποφοίτηση -η φοίτηση ήταν διετής- συνέχισα για ένα χρόνο σπουδές γαλακτολογίας στην Ιταλία, όπου και έμαθα τα ιταλικά. Το 1939. επέστρεψα στα Ιωάννινα και διορίστηκα έκτακτος υπάλληλος στη Γαλακτοκομική Σχολή. Εκεί εργαζόμενο με βρήκε ο πόλεμος και η Κατοχή».
Η πρώτη επαφή του με τη φωτογραφία και τη φωτογραφική μηχανή, όπως διηγείται ο ίδιος πάντα, ήταν στα δεκατρία του χρόνια. Είχαν έρθει κάτι συγγενείς του αφεντικού απ' την Αμερική και αυτός, για να τους ευχαριστήσει, θέλησε να τους δείξει τα αξιοθέατα της Αττικής και τους πήγε κάποια μέρα στην Πάρνηθα. Μαζί τους οι ξένοι είχαν μια μικρή φωτογραφική μηχανή Μπράουν της Κόντακ. απλή και εύκολη στο χειρισμό, για να φωτογραφηθούν. Κάποιος έπρεπε να κρατάει τη μηχανή για να τραβήξει τις οικογενειακές τους φωτογραφίες κι αναγκάστηκε ο μαγαζάτορας να πάρει και τον νεαρό υπάλληλο του μαζί γι' αυτή τη δουλειά.
«Όταν κατάλαβα ότι αυτό το μηχάνημα που κρατούσα στα χέρια μου μπορεί να αποτυπώσει σε εικόνα πάνω σε χαρτί ό,τι έχω ζωντανό μπροστά μου, μαγεύτηκα...»

Η πρωτόγνωρη εμπειρία εκείνης της ημέρας τον σημάδεψε: η απόκτηση μιας δικής του φωτογραφικής μηχανής έγινε, για τον έφηβο Κώστα Μπαλάφα, όνειρο μιας ολόκληρης ζωής.
Όταν σπούδαζε στα Ιωάννινα, κατάφερε ν' αγοράσει μια Τζούνιορ Κόντακ πουλώντας και το ρολόι του για να συμπληρώσει το ποσό. Την εποχή που βρισκόταν στην Ιταλία, αντικατέστησε τη μηχανή του με μία Ρομπότ. Έγινε φίλος με κάποιον υπάλληλο ενός γειτονικού φωτογραφείου, καθόταν δίπλα του κι έτσι έμαθε και την τέχνη του σκοτεινού θαλάμου.
Με αυτή τη μηχανή, ο νεαρός τότε φωτογράφος έμελλε ν' απαθανατίσει την πορεία του ελληνικού στρατού προς το αλβανικό μέτωπο, την Κατοχή και τον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο. Τα φιλμ ήταν δυσεύρετα, αλλά η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς! Το Νοέμβρη του 1940, τα ελληνικά στρατεύματα κατέρριψαν κι έπεσε στην Καλούτσιανη Ιωαννίνων ένα από τα πρώτα ιταλικά βομβαρδιστικά. Στα σκορπισμένα συντρίμμια του αεροπλάνου βρέθηκε από τους χωρικούς και το περιμάζεψαν ένα σφραγισμένο μεταλλικό κουτί με πολλά μέτρα αεροπορικού φιλμ Ferrania Capelli. Γι' αυτούς ήταν άχρηστο, για τον ερασιτέχνη τότε φωτογράφο πολύτιμο. Το απέκτησε με αντίτιμο μερικές οκάδες καλαμποκάλευρου, περιζήτητο προϊόν για την περίοδο της Κατοχής.
Χρησιμοποιώντας αυτό το φιλμ στη μικρή του ιταλική Ρομπότ, ο Κώστας Μπαλάφας κατέγραψε πολλά από τα εγκλήματα των κατακτητών στην Ήπειρο και, αμέσως μετά, τη δραστηριότητα του αντάρτικου στην ίδια περιοχή. Δεν υπήρξε επαγγελματίας φωτορεπόρτερ, ούτε βρέθηκε τυχαία στο μέτωπο των πολεμικών επιχειρήσεων: ήταν αντάρτης-τυφεκιοφόρος και παράτολμος φωτογράφος.
Το παράτολμο του χαρακτήρα και των πράξεων του αποδείχτηκε περίτρανα, όταν απαθανάτιζε φοβερά εγκλήματα και σκηνές μπροστά στους Ιταλογερμανούς κατακτητές, με κίνδυνο την άμεση εκτέλεση του με συνοπτικές διαδικασίες, ή φωτογραφίζοντας ολόρθος τους διπλανούς συμπολεμιστές του την ώρα της μάχης.
Αδιάψευστος μάρτυρας της παράτολμης ιδιοσυγκρασίας και εφευρετικότητας του είναι η φωτογράφιση των σωμάτων των πατριωτών Τόδουλου και Φαρίδη, που αιωρούνταν άψυχα ανάμεσα σε δύο πλατάνια στις όχθες της λίμνης των Ιωαννίνων τον Μάρτη του 1944.

Οι Γερμανοί κατακτητές άφηναν αλλά και υποχρέωναν το πλήθος να πλησιάσει την επιτηρούμενη από φρουρούς περιοχή, για λόγους παραδειγματισμού και εκφοβισμού. 0 Κώστας Μπαλάφας έκανε πρώτα μια πρόχειρη αυτοψία, υπολόγιζε τις αποστάσεις και ξαναγύριζε κρατώντας στην αγκαλιά του μια σακούλα με κρεμμύδια. Μέσα όμως είχε κρύψει τη φωτογραφική του μηχανή με ανοιχτή μια τρύπα μπροστά στο φακό. Περνώντας μπροστά απ' τους κρεμασμένους, και από ικανή απόσταση, απαθανάτισε το γεγονός, αφήνοντας έτσι στην ιστορία μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες της Κατοχής.
Εξάλλου, η φωτογράφιση του οπλοπολυβολητή αντάρτη την ώρα που έπεφτε με το όπλο στα χέρια, χτυπημένος σε γερμανική ενέδρα στα Γραμμενοχώρια, τον αναδεικνύει άφοβο στις μάχες, καταδεικνύει ότι σκοπός του ήταν να φωτογραφίσει πάση θυσία την Εθνική Αντίσταση στην Ήπειρο.
Το 1942 συνελήφθη και πέρασε στο Μεσολόγγι ιταλικό στρατοδικείο, όχι για κάποια σημαντική πράξη αντίστασης, αλλά από μια «απροσεξία», όπως λέει ο ίδιος: Από κάποιους Αλβανούς μαυραγορίτες είχε αγοράσει ένα ασφράγιστο τρανζίστορ. Απ' αυτό, κρυμμένος σ' ένα υπόγειο με φίλους του, άκουγαν καθημερινά τα νέα από το BBC. Δεν αρκέστηκαν σ' αυτό, βέβαια, και σιγά-σιγά άρχισαν να κυκλοφορούν ένα δελτίο με τα νέα που μεταδίδονταν. Κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν μπορούσε να κρατηθεί μυστικό για πολύ καιρό. Μαθεύτηκε και τους έπιασαν.
Το στρατοδικείο από κάποια σύμπτωση έδειξε επιείκεια και τους καταδίκασε μόνο σε τρεις μήνες φυλακή με αναστολή. Έτσι, αφέθηκαν ελεύθεροι.
Τότε ο Μπαλάφας ανέβηκε στο βουνό και κατατάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Στο Ζαγόρι, στο Χάνι του Καμπέραγα, έχοντας πάντα μαζί τη φωτογραφική του μηχανή, συνάντησε το φίλο του Λέανδρο Βρανούση, εθνοσύμβουλο Ηπείρου στην Κυβέρνηση του Βουνού - και μετέπειτα Διευθυντή του Κέντρου Έρευνας του Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών. Εντάχθηκε στο 85ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ με διοικητή τον γενναίο Γιώργο Καλλιανέση και υπήρξε μόνιμος συνοδοιπόρος, σε ατελείωτες πορείες από περιοχή σε περιοχή, με το φίλο του Λέανδρο.
Ο Βρανούσης, διακατεχόμενος από την ίδια ζέση με τον Μπαλάφα. κρατούσε σημειωματάριο των γεγονότων που ο φίλος του αποτύπωνε με τη φωτογραφική του μηχανή. Το πολύτιμο μπλοκάκι με τις σημειώσεις του Βρανούση καταστράφηκε αργότερα από τον πατέρα του, όπως αφηγείται ο υπερήλικας πλέον φωτογράφος. Το ιστορικό φωτογραφικό υλικό του Μπαλάφα διασώθηκε κρυμμένο απ' το 1944 στο ξύλινο ταβάνι του σπιτιού της πατριώτισσας Ιουλίας Γοργόλη. στα Γιάννενα. Ένα μέρος καταστράφηκε από την υγρασία, αλλά το υπόλοιπο έμεινε άθικτο και το παρέλαβε ο ίδιος, χωρίς κανέναν πλέον κίνδυνο, το 1975. Φιλμ που δεν θεωρούνταν επικίνδυνα ώστε να τα κρύψουν, όπως εκείνα με θέμα τη μαζική μεταφορά των Εβραίων από τα Γιάννενα σε γερμανικά στρατόπεδα, έπεσαν στα χέρια των αρχών ασφαλείας το c 1944 και δυστυχώς εξαφανίστηκαν.
Η εποχή του πολέμου του '40, η Κατοχή και η συμμετοχή του Κώστα Μπαλάφα στο αντάρτικο αποτέλεσαν σταθμό στη ζωή του, χαράζοντας τη μετέπειτα πορεία του. Το αξιόλογο ιστορικό και καλλιτεχνικό του έργο. και ιδιαίτερα η φωτογραφική καταγραφή της Εθνικής Αντίστασης στην Ήπειρο, είναι ευτύχημα που ο ίδιος απο¬τύπωσε σ' ένα υπέροχο λεύκωμα-βιβλίο, εμπλουτισμένο με αυτού¬σιες δραματικές αφηγήσεις του ιδίου. Τόσο γι' αυτό, όσο και για τα υπόλοιπα λευκώματα-βιβλία του, αξίζει να γίνουν παρακάτω ξεχωριστές, λεπτομερείς αναφορές.
Από το 1945 μέχρι το 1951 εργάστηκε ως διερμηνέας, επειδή γνώριζε καλά την αγγλική γλώσσα, σε μία βρετανική ομάδα μηχανικών, που έκανε αποκαταστάσεις συγκοινωνιών μετά τον πόλεμο. Με τον τρόπο αυτό γύρισε σχεδόν όλη την Ελλάδα και γλίτωσε από το κυνηγητό και το δρόμο της εξορίας. Μάλιστα, από τη θέση του αυτή
βοήθησε πάρα πολύ κόσμο, αφού οι συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου και μετά ήταν τραγικές.
Το 1948, η ομάδα των μηχανικών εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Εκεί ο Μπαλάφας μπόρεσε ν' ασχοληθεί παράλληλα με την τέχνη-επιστήμη που είχε σπουδάσει, τη γαλακτολογία. κάνοντας καλλιέργειες σ' ένα βιολογικό εργαστήρι στην οδό Σωκράτους. Η επιθυμία του να σταδιοδρομήσει μελετώντας τις κλινικές ιδιότητες του γάλακτος στο Γαλλικό Ινστιτούτο Παστέρ με υποτροφία δεν πραγματοποιήθηκε, λόγω των μη «εθνικοφρόνων» πολιτικών του πε-ποιθήσεων.
Το 1951. με κριτήριο τα προσόντα του, προσελήφθη από την αμερικανική εταιρεία Ebasco, η οποία πέρασε στην τότε νεοϊδρυθείσα ΔΕΗ, απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε ως προϊστάμενος του Τμήματος Ανατυπώσεων. Και σ' αυτό το πόστο ο ίδιος διέπρεψε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε μια εκ βαθέων συνέντευξη του ο υφιστάμενος του τότε Παύλος Βρέλλης, ο μετέπειτα ιδρυτής του Μουσείου Ελληνικής Ιστορίας των κέρινων ομοιωμάτων στα Γιάννενα.
Σε ηλικία τριάντα οχτώ ετών παντρεύτηκε την καθηγήτρια Ευαγγελία Μαργαρίτου, μια εξαίρετη σύντροφο, η οποία αντιλήφθηκε νωρίς την αγάπη και το πάθος του για τη φωτογραφία και τα ατελείωτα φωτογραφικά οδοιπορικά. 0 συμβιβασμός της με τον τρόπο ζωής του παθιασμένου φωτογράφου ήταν ενσυνείδητος: ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος του συντρόφου της αφιερωνόταν στο προσφιλές του αντικείμενο.
Απέκτησαν δυο παιδιά, τη Στέλλα και τον Γιώργο, που και αυτά υποχρεωτικά συγκατατέθηκαν με την απουσία του πατέρα «κυνηγού» της φωτογραφίας, αν και πολλές φορές τον ακολουθούσαν στα μεγάλα οδοιπορικά του.
Εργαζόμενος στη ΔΕΗ, φωτογράφισε ορισμένα έργα, με αποκορύφωμα την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος Κρεμαστών του Αχελώου, μ' όλες τις παρενέργειες και παραμέτρους του.
Ο νεοσύστατος τότε οργανισμός της ΔΕΗ τού έδωσε την ευκαιρία ν' ασχοληθεί με μιαν άλλη προσφιλή του δραστηριότητα, την κινηματογράφηση. Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1960, η ΔΕΗ έκανε πειραματικές τηλεοπτικές εκπομπές. Με τα μηχανήματα που χρησιμοποιήθηκαν τότε, συστήθηκε λίγο αργότερα το κρατικό κανάλι της ΕΙΡΤ. Το πρώτο ολοκληρωμένο φιλμ της ΔΕΗ γυρίστηκε στα 1960:
Ηταν τα πρώτα «Δωδώνεια». με πρωτεργάτη τον Κώστα Μπαλάφα. ο οποίος έκτοτε καθιερώθηκε και ως κάμεραμαν.
Τελικά γυρίστηκαν γύρω στις εξήντα ταινίες, που μαζί με το υπό-λοιπο φωτογραφικό υλικό επί πολλά χρόνια φυλάσσονταν σε κάποιες γωνιές του φιλόξενου σπιτιού του φωτογράφου στο Χαλάνδρι.
Όπως για τη φωτογραφία, που χάρη σ' αυτόν αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, έτσι και για τον κινηματογράφο, ο Μπαλάφας έχει κάνει σειρά διαλέξεων στους σπουδαστές της Ακαδημίας Δημιουργικής Φωτογραφίας Leica, η οποία προς τιμήν της έχει προβεί σε τρεις εξαίρετες εκδόσεις για τα παραπάνω θέματα.

Τα βιογραφικά στοιχεία είναι από το βιβλίο του Κώστα Μπουμπούρη "Ο Κώστας Μπαλάφας και η Ελλάδα του"

- Posted using BlogPress from my iPad

Φρίντα Κάλο, Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας

2011-10-06T08:28:00.000+03:00

Της Βίκυς Βασιλάτου

Η Μεξικάνα ζωγράφος Φρίντα Κάλο είναι μια γυναίκα που με στιγμάτισε τόσο με την καλλιτεχνία όσο και με τη δύναμη της ψυχής της. Μια μορφή που με καθήλωσε όταν την ανακάλυψα πριν από σχεδόν μια δεκαετία. Έκτοτε, εμπλουτίζω συνεχώς τη «γνωριμία» μας. Κάθε που εκδίδεται κάποιο βιβλίο ή αφιέρωμα, δεν μπορώ παρά να την τιμήσω. Έτσι λοιπόν, προέκυψε άλλη μια βιογραφική συνιστώσα στο βωμό που της έχω με τόση λατρεία ορθώσει στη βιβλιοθήκη μου.

Η καινούργια βιογραφία στην οποία αναφέρομαι έχει για τίτλο Φρίντα Κάλο, Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας και για συγγραφέα τη Λίντε Ζάλμπερ, μια ψυχολόγο με ειδίκευση στη σχέση ανάμεσα στη ζωή και το έργο ενός καλλιτέχνη. Ήμουν πολύ περίεργη να διαβάσω τι άλλο θα μπορούσε κανείς να πει ή μάλλον να γράψει που δεν έχει ήδη πει ή μάλλον γράψει η εξαιρετική βιογράφος της Hayden Herrera.

Το βιβλίο το διάβασα απνευστί κι ας επαναλαμβάνει ─όπως υποψιαζόμουν─ στοιχεία της Herrera από το Frida: A biography of FridaKahlo. Η Ζάλμπερ προσθέτει και δικές της αξιόλογες πινελιές ανάλυσης ενός δύσκολου βίου, που εικονογραφείται με μεγάλη ένταση και πόνο στην τέχνη της Κάλο. Μου ξαναθύμισε το δυστύχημά της, που ναι μεν την καθήλωσε στο κρεβάτι του πόνου, αλλά της άνοιξε παράλληλα και τις διπλοκλειδωμένες πύλες της ζωγραφικής. Τη γνωριμία της με τον Diego και τη μεγάλη μα επεισοδιακή ιστορία αγάπης τους: το γάμο, το διαζύγιο και το δεύτερο γάμο τους. Τους ανεξαρτήτως φύλου εραστές της και τη σχέση της με τον Trotsky. Την παγκόσμια αναγνώρισή της ως μίας εκ των μεγαλυτέρων καλλιτεχνών του 20ου αιώνα. Αλλά και τις επανωτές εγχειρήσεις, τους γύψινους κορσέδες, τον ακρωτηριασμό, το αναπηρικό καροτσάκι, το αλκοόλ, τα παυσίπονα. Και τέλος, τον επίλογο του ημερολογίου της: «Περιμένω με χαρά πότε θα εγκαταλείψω τον κόσμο ─ και ελπίζω να μην επιστρέψω ποτέ. Φρίντα».

Εν ολίγοις, όποιος ανακαλύψει τη Φρίντα Κάλο μέσα από το βιογραφικό εγχείρημα της Ζάλμπερ όχι μόνο θα μαγευτεί από τα έργα της, αλλά αναμφίβολα και από τη δυναμική, γεμάτη αγάπη, φιλοσοφία, άξια σεβασμού και θαυμασμού γυναίκα που κρύβεται πίσω από αυτά…

Φρίντα Κάλο, Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας
Λίντε Ζάλμπερ
Μετάφραση: Σίσσυ Παπαδάκη
Εκδόσεις Μελάνι 2011
Σελ. 168
Τιμή: 16,72€

Party και live στον Ιανό για το "Τζόνι και Λούλου"

2011-09-26T21:11:00.000+03:00

ΒΑΣΙΑ ΤΖΑΝΑΚΑΡΗ
Τζόνι και Λούλου

Το βιβλιοπωλείο IANOS και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Βάσιας Τζανακάρη ΤΖΟΝΙ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥ την Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011, στις 8 μ.μ., στο βιβλιοπωλείο IANOS (Σταδίου 24, Αθήνα).
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Μαρία Μαρκουλή, συγγραφέας-δημοσιογράφος, η Στέργια Κάββαλου, συγγραφέας-δημοσιογράφος, ο Κώστας Αγοραστός, δημοσιογράφος, και η συγγραφέας.
Ακολουθεί party και live με μέλη των Empty Frame, His Majesty the King of Spain και Pop Eye.
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Για την Τζανακάρη σημασία πάνω απ’ όλα έχει η διαδρομή. Κι αυτήν ξεδιπλώνει με περίσσευμα τρυφερότητας στο Τζόνι και Λούλου [...] επιτρέποντας στους ήρωές της [...] να δουν με πιο ξεκάθαρη ματιά τις προσωπικές επιλογές τους, ν’ αποφασίσουν ποιους θα εγκαταλείψουν και με ποιους θα συμπορευτούν.
Σταυρούλα Παπασπύρου, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Δροσερό, φρέσκο, νεανικό και συναρπαστικό το μυθιστόρημα της Βάσιας Τζανακάρη [...] είναι πολύ παραπάνω από μια απλή ή γλυκανάλατη ιστορία αγάπης. Είναι η ιστορία μιας δυναμικής σχέσης στην εποχή της κρίσης, μια ιστορία για το πέρασμα από τη βεβαιότητα στην αβεβαιότητα μιας ολόκληρης γενιάς και ακόμη μια ιστορία περιπλάνησης... on the road, δυτικού τύπου, με τη μουσική των Nirvana και προορισμό την... Ανατολή! Όλα όσα θα μπορούσε να επισημάνει κάποιος κοινωνιολογικά στα χαρακτηριστικά της νεότερης γενιάς των Ελλήνων και ίσως όχι μόνο, βρίσκονται στο φόντο αυτού του τρυφερού και ενδιαφέροντος βιβλίου.
Ελπίδα Πασαμιχάλη, www.bookbar.gr
Ένα μυθιστόρημα μοναδικό, δυνατό, χαρισματικό, αισιόδοξο, γλυκόπικρο, μουσικό. Ένα μυθιστόρημα που το καθοδηγούν ο Τζόνι και η Λούλου κι όχι το αντίστροφο. Εκείνοι το ορίζουν, εκείνοι το πηγαίνουν εκεί που θέλουν. Ένα μυθιστόρημα που η Βάσια Τζανακάρη γράφοντάς το, φωτογράφισε καλύτερα από οποιονδήποτε την εποχή μας. Ένα μυθιστόρημα για τη γενιά μας και την ξεροκεφαλιά της να ονειρεύεται ακόμα.
Ελισάβετ Σπαντιδάκη, ΔΙΑΒΑΖΩ
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤH ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Η Βάσια Τζανακάρη γεννήθηκε στις Σέρρες το 1980. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη. Ζει στην Αθήνα. Με το πρώτο της βιβλίο Έντεκα μικροί φόνοι: Ιστορίες εμπνευσμένες από τραγούδια του Nick Cave (ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2008) ήταν υποψήφια για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ. Διηγήματά της έχουν περιληφθεί σε συλλογικά έργα (Ελληνικά Ονόματα, Κέδρος) και έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και στο διαδίκτυο. Ασχολείται παράλληλα με τη μετάφραση, έχει διατελέσει αρχισυντάκτρια του περιοδικού Ποπ+Ροκ και αρθρογραφεί σε διάφορα έντυπα και sites (Δίφωνο, www.musicpaper.gr, www.billboard.com.gr).
ΟΙ ΜΠΑΝΤΕΣ :
EMPTY FRAME
http://www.youtube.com/watch?v=REDWN6YMRMI&feature=related
HIS MAJESTY THE KING OF SPAIN
http://www.youtube.com/watch?v=r_2ZVeVc4fI
POP EYE
http://www.youtube.com/watch?v=CF5nB1NUyeY

Empty Frame: live εμφάνιση σε φεστιβάλ στον Ωρωπό.

2011-09-21T18:53:00.000+03:00

Οι Empty Frame, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αθηναϊκές μπάντες της ελληνικής εναλλακτικής μουσικής σκηνής, θα εμφανιστούν την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011 στο πλαίσιο του Διεθνούς Νεανικού Φεστιβάλ του Ευρωπαϊκού Μουσείου Νέων, που θα πραγματοποιηθεί στον Ωρωπό, παρέα με τους Μαύρες Κιμωλίες, The Lobby, Αδικαιολογήτως Απών.

Η εθελοντική οργάνωση «Πολίτες εν δράσει» φέρνοντας κοντά νέους από την Ελλάδα και την Τουρκία σε ένα φεστιβάλ δρόμου με:
συναυλίες
παραστάσεις
εκθέσεις
συναντήσεις με ιστορίες και παραμύθια
εργαστήρια τέχνης για νέους
Καθημερινά από τις 11.00 – 24.00

Η τέχνη των νέων μεταβάλλεται συνεχώς και αλλάζει, όπως και οι ίδιοι οι νέοι άλλωστε και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να χωρέσει στους τοίχους ενός μουσείου. Είναι μια τέχνη βιωματική και συναρπαστική!Η ιδέα του «Μουσείου των Νέων» στηρίζεται στις παραπάνω αρχές κι έχει ως στόχο:
Η νεανική τέχνη είναι μια τέχνη του δρόμου, μια τέχνη ανοικτή στην κοινότητα, μέσα από την οποία οι νέοι εκφράζουν τα συναισθήματά, τις ιδέες, τις ανάγκες τους. Είναι μια τέχνη που εκφράζει και διαμορφώνει τα όνειρα τους.
Να ενθαρρύνει τους νέους δημιουργούς και να προωθήσει τη δικτύωση μεταξύ νέων καλλιτεχνών από τις δύο χώρες.
Να ενδυναμώσει το διαπολιτισμικό διάλογο μέσω της τέχνης.
Να διαμορφώσει ενεργούς συμμετέχοντες στην καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή και όχι απλούς καταναλωτές.
Να δώσει στους νέους την ευκαιρία να διευρύνουν τους ορίζοντες τους και να κατανοήσουν την έννοια και τις δυνατότητες της διευρυμένης Ευρώπης και του ρόλου τους σε αυτή.
Το πρόγραμμα έχει δημιουργήσει μια πλατφόρμα ανταλλαγής ιδεών και δράσης μεταξύ νέων καλλιτεχνών από την Ελλάδα και την Τουρκία και θα αποτελέσει μοντέλο για αντίστοιχες δράσεις στο μέλλον. Μετά το φεστιβάλ στην Ελλάδα θα ακολουθήσει ανάλογη δράση τον Απρίλιο του 2012 στην Άγκυρα-Τουρκία.

1ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

2011-09-19T14:26:00.002+03:00

Με το σύνθημα "Να κερδίσουμε την αλληλεγγύη, να απελάσουμε τον φόβο" έγινε το 1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κορίνθου με μεγάλη επιτυχία στο Φλοίσβο, μπροστά στο χώρο του πανεπιστήμιου, με μεγαλη συμμετοχή κυρίως νέων απο όλες τις εθνότητες και "ηλικίες" που ζουν και εργάζονται στην Κορινθία.

Με κέφι και χορό με συζήτηση, θεατρικά δρώμενα και κυρίως μουσική, την διεθνή "γλώσσα" επικοινωνίας και συναδέλφωσης , όλοι εγιναν ενα σε μια πολύχρωμη εικόνα.

"Σε καιρούς όπου η ανασφάλεια, ο φόβος και η στάση της μη ανοχής σε κάθε τι ξένο προωθείται, σε μια συντονισμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινωνίας, ως άλλοθι στην κρίση τους, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ επιθυμεί να εξαλείψει τον φόβο με το χαμόγελο, την επικοινωνία και τον πολιτισμό, στέλνοντας το μήνυμα πως δεν υπάρχουν νόμιμοι ή λαθραίοι άνθρωποι, υπάρχουν μόνο άνθρωποι, που μαζί δημιουργούν, διασκεδάζουν και διαμορφώνουν το μέλλον τους. "

Αυτά ανέφερε το κάλεσμα και πράγματι στις πολύ δυσκολες ώρες που περνά η Ελληνική κοινωνία, φαντάζει ακόμα πιο σπουδαίο και ανώτερο, να εκδηλώνεις σε τέτοιες στιγμές την αλληλεγγύη σου στον διπλανό "διαφορετικό" συνάνθρωπο σου.

OI EMPTY FRAME LIVE ΣΤΟ 3o ZIRIA MUSIC FESTIVAL

2011-08-30T17:36:00.001+03:00

Και γίνεται η αναφορά αυτή, γιατί σε προσπάθειες που ξεκινούν με την απουσία καθε ιδέας χρηματικού "κέρδους", χρειάζονται την επιβράβευση, την αναγνώριση και ένα μεγάλο μπράβο σαν ηθική και μόνο ανταμοιβή, σαν "οξυγόνο"στην προσπάθεια τους να συνεχίσουν να προσφέρουν ανιδιοτελώς στην περιοχή τους, στον πολιτισμό, στη μουσική και στο περιβάλλον.

Το ZIRIA ξεκίνησε σαν φόρος τιμής στον Ξυλοκαστρίτη μουσικό Ν.Δόϊκα και έγινε θεσμός "απελευθέρωσης" απ΄ την μίζερη καθημερινότητα μας.

Έχοντας την περσινή εμπειρία και εικόνα σαν μέτρο σύγκρισης, πιστεύω πως το ZIRIA, στην εξέλιξη του κατακτά νέες θέσεις στα rock μουσικά δρώμενα όλης της Ελλάδας και έχει όλα τα "προσόντα" να φτάσει στην κορυφή, γιατί στο ZIRIA συναντάς "rock καταστάσεις", αυθεντικές, αγνές, χωρίς μιμητισμό και "δήθεν" φτιασιδώματα.

Στο ZIRIA σμίγουν και γίνονται ένα, πολλά πράγματα μαζί, ξεκινώντας απο το πιο σημαντικό την ελευθερία!

Ελεύθερη είσοδος, ελεύθερη κατασκήνωση, ελεύθερο πρόγραμμα, ελεύθερη σκέψη απο άγχος και προβλήματα (έστω για 2 ημέρες), ελεύθεροι άνθρωποι τελικά.

Η φύση, οι βουνοκορφές, το υπέροχο τοπίο, οι εναλλαγές της θερμοκρασίας, δεμένα με τη μουσική και τους στίχους, παιγμένα απο νέα και παλιά, γνωστά και λιγότερο γνωστά μουσικά σχήματα, νέων και παλιών ροκάδων, με την διαφορετικότητά τους στο είδος της μουσικής τους, να συνθέτουν όλοι μαζί ενα υπέροχο μουσικό παζλ.

Το κοινό και αυτή τη φορά το αποτελούσαν απο νεογέννητα βρέφη μεχρι ασπρομάλληδες "νέοι" κάθε ηλικίας. Η σύνθεση πανελλαδική, όπως και οι μεζέδες, οι ρακές, και το κρασί που αντάλλασσαν οι κατασκηνωτές στα γύρω υψώματα...

Ξεκινώντας απο το μεσημεριανό τσεκ ήχου, μέχρι τις 3-4 τα ξημερώματα, σε μια συνεχή παρέλαση των μουσικών σχημάτων, με ήλιο και κοντομάνικο, μέχρι τις χαμηλές θερμοκρασίες της νύχτας με τα μπουφάν, τη μεγάλη βαρέλα και τα ξύλα που άναβαν για ζεστασιά, με την τεράστια ψησταριά για τα σουβλάκια, το περίπτερο με τα t-sirt που χρηματοδοτούν εν μέρει την εκδήλωση και τον Ανδρέα να προσπαθεί να τα "πουλήσει", τον κόσμο σε μια συνεχή ροή να περπατά στην άσφαλτο μέχρι το σαλέ , τους ποδηλάτες τα πολλά συνοδευόμενα σκυλιά και τα επίσης πολλά παιδιά, τους καθισμένους σε όποιο κάθισμα

μπορείς να φανταστείς, τους ακίνητους όρθιους μέχρι τους κινούμενους συνεχώς, όλα συνέθεταν κάθε στιγμή, μια μαγική εικόνα και αίσθηση που δεν συναντάς πουθενά αλλού.

Μια μοναδικότητα που σε κάνει να θέλεις να την επαναλάβεις.... οπωσδήποτε!!

Το ZIRIA είναι ΙΔΕΑ!!

2011-08-29T18:05:00.000+03:00

Εν αρχή ην η αναφορά στους τρεις εμπνευστές και δημιουργούς του μουσικού φεστιβάλ, στην εξέλιξη του ως 3ο ZIRIA MUSIC FESTIVAL, Γιώργο Γκούρβελο, Ανδρέα Ζάρρο και Κώστα Αρβανιτάκη.
Και γίνεται η αναφορά αυτή, γιατί σε προσπάθειες που ξεκινούν με την απουσία καθε ιδέας χρηματικού "κέρδους", χρειάζονται την επιβράβευση, την αναγνώριση και ένα μεγάλο μπράβο σαν ηθική και μόνο ανταμοιβή, σαν "οξυγόνο"στην προσπάθεια τους να συνεχίσουν να προσφέρουν ανιδιοτελώς στην περιοχή τους, στον πολιτισμό, στη μουσική και στο περιβάλλον.

Πιστεύω πως αυτό είναι το πρώτο που αξίζει κάθε αναφοράς όταν μιλάμε για το ZIRIA, πέρα απο κάθε άλλη πτυχή του, γιατί τελικά το ZIRIA δεν είναι άλλο ενα φεστιβάλ μουσικής, αλλά μια ιδέα, ένας τρόπος και στάση ζωής!!
Το ZIRIA ξεκίνησε σαν φόρος τιμής στον Ξυλοκαστρίτη μουσικό Ν.Δόϊκα και έγινε θεσμός "απελευθέρωσης" απ΄ την μίζερη καθημερινότητα μας.

Ελεύθερη είσοδος, ελεύθερη κατασκήνωση, ελεύθερο πρόγραμμα, ελεύθερη σκέψη απο άγχος και προβλήματα (έστω για 2 ημέρες), ελεύθεροι άνθρωποι τελικά.
Η φύση, οι βουνοκορφές, το υπέροχο τοπίο, οι εναλλαγές της θερμοκρασίας, δεμένα με τη μουσική και τους στίχους, παιγμένα απο νέα και παλιά, γνωστά και λιγότερο γνωστά μουσικά σχήματα, νέων και παλιών ροκάδων, με την διαφορετικότητά τους στο είδος της μουσικής τους, να συνθέτουν όλοι μαζί ενα υπέροχο μουσικό παζλ.
Το κοινό και αυτή τη φορά το αποτελούσαν απο νεογέννητα βρέφη μεχρι ασπρομάλληδες "νέοι" κάθε ηλικίας. Η σύνθεση πανελλαδική, όπως και οι μεζέδες, οι ρακές, και το κρασί που αντάλλασσαν οι κατασκηνωτές στα γύρω υψώματα...

3ο Ziria music festival Tελικό πρόγραμμα.

2011-08-24T12:55:00.000+03:00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Το πρόγραμμα των συναυλιών Παρασκευής 26 και Σαββάτου 27 Αυγούστου

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 Αυγούστου - έναρξη 19:30

Johnny Vavouras unplugged
Μέσα ξένος
Sistah Jammaroots & The Oscillators
Strawhats
Σπύρος Γραμμένος
Brothers in plugs
FlyByWire

ΣΑΒΒΑΤΟ 27 Αυγούστου - έναρξη 19:00
Hybrid meson
Peggy
Empty Frame
Χρήστος Γκοτσίνας - Βασίλης Σπυρόπουλος - Βαγγέλης Χάνος (experimental trio)
NoMind
Παύλος Βακατάτσης
Σπυριδούλα
Δημήτρης Πουλικάκος
The Bet

Το προγραμμα του 3ο ZIRIA MUSIC FESTIVAL

2011-08-10T13:00:00.000+03:00

Έτοιμο το πρόγραμμα του φεστιβάλ, με δεκατέσσερα γκρουπ να συμμετέχουν αλλά και ανοιχτό ακόμα για νέες συμμετοχές.
Το ενδιαφέρον και η συμμετοχή αυξημένη σε σχέση με το 2010.
Η εθελοντική βάση της εκδηλωσης, με πρωτοβουλία και δουλειά λίγων ανθρώπων, αξίζει και πρέπει να στηριχθεί απο τους νέους ...κάθε ηλικίας! Εξάλλου που αλλού θα βρείτε συγκεντρωμένα τόσα πολλά καλά μουσικά συγκροτήματα σε ένα εντελώς ροκ περιβάλλον και μάλιστα με ελεύθερη είσοδο ;;

- Posted using BlogPress from my iPad

3ο Ζiria Music Festival...

2011-07-19T22:25:00.000+03:00

Ετοιμάζεται πυρετωδώς το 3ο Ziria Music Festival και σε λίγες μέρες θα είναι έτοιμο το οριστικό πρόγραμμα του πιο ...ανεβασμένου διήμερου του καλοκαιριού.

Ήδη πολλά και καλά συγκροτήματα έχουν κλείσει θέση για το Φεστιβάλ (δείτε παραπλεύρως) και σύντομα θα οριστικοποιηθούν οι συμμετοχές. Φέτος μεταξύ άλλων πολλών, θα φιλοξενήοσυμε και το θρύλο του ελληνικού rock Δημήτρη Πουλικάκο, που θα εμφανιστεί μαζί με το έτερο θρυλικό συγκρότημα "Σπυριδούλα".

Μείνετε ενημερωμένοι από την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ http://www.ziriafestival.gr/ και βάλτε στην ατζέντα σας τις ημερομηνίες 26 & 27 Αυγούστου 2011.

Η σελίδα του Φεστιβάλ στο Facebook είναι http://www.facebook.com/home.php#!/event.php?eid=229882120365763 όπου κι εκεί ανακοινώνονται όλα τα νέα, καθώς και βίντεο από τα συγκροτήματα που θα συμμετέχουν.

Όποιος θέλει να βοηθήσει στη διοργάνωση με οποιοδήποτε τρόπο (στήσιμο, promotion κ.α.), μιας και όπως ξέρετε το "παιχνίδι" είναι συμμετοχικό και ανεξάρτητο, ας επικοινωνήσει:

Γιώργος Γκουρβέλος: 6945 26 89 89
g.gourvelos@artemis.gr

Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης: 6974 55 21 54
digimojo@otenet.gr

Ανδρέας Ζάρρος: 6948 536 536
info@armonistas.gr

3o ZIRIA MUSIC FESTIVAL 26-27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011

2011-07-15T10:27:00.001+03:00

Στήνεται σιγά σιγά με πολύ κόπο και μεράκι με μηδέν μπάτζετ, αλλά με όραμα , φαντασία και πολύ εθελοντική δουλειά, από τους φίλους Ξυλοκαστρίτες το 3ο ZIRIA MUSIC FESTIVAL όπως θα ονομάζεται φέτος.

Η οργανωτικότητα των παιδιών έφθασε σε ψηλά επίπεδα γιατί ηδη ετοιμάστηκε και η ιστοσελίδα του φεστιβάλ με χρήσιμες πληροφορίες όχι μόνο για την μουσική εκδήλωση και τα γκρουπ που θα συμμετέχουν, αλλά και χρηστικές πληροφορίες για το πως θα πάμε εκεί λεπτομέρειες για όσους θέλουν να κατασκηνώσουν, αλλά και προτάσεις για αξιοποίηση του χρόνου (όταν δεν θα γίνονται οι συναυλίες) σε περιηγήσεις και εκδρομές στον πολύ ομορφο περιβάλλοντα χώρο του "χιονοδρομικού".

Φαίνεται πως μπαίνουν γερές βάσεις για να γίνεται κάθε χρόνο και καλύτερο, αλλά και για να καθιερωθεί σαν ένα πανελλήνιο μουσικό γεγονός μεγάλου βεληνεκούς, που θα καλύπτει τις ανάγκες για μια ιδιαίτερη και πολύ ΡΟΚ εμπειρία για ανθρώπους καθε ηλικίας που δεν "βολεύονται" ... εύκολα!

4ο ARTogether Festival (12-14Ιουλίου) στο Six D.O.G.S.

2011-07-08T07:25:00.000+03:00

Την επόμενη εβδομάδα και για τρείς μέρες το Six D.O.G.S. θα στεγάσει το 4ο ARTogether Festival. Από 12-14Ιουλίου λοιπόν 200 καλλιτέχνες με έργα από 20 κατηγορίες τεχνών θα μας περιμένουν στο φιλόξενο στενό της Αβραμιώτου για να μοιραστούν μαζί μας τις ανησυχίες τους.
Το φεστιβάλ διοργανώνεται για τέταρτη συνεχόμενη φορά από το bankit.gr, την πρώτη καλλιτεχνική πλατφόρμα στο διαδίκτυο. Μεταξύ των εκδηλώσεων θα υπάρχουν και αρκετές ενδιαφέρουσες συναυλίες από τους Empty Frame, Travel Mind Syndrome, The Voyage Limpid Sound, Marietta Fafouti and Band κ.α.

Η είσοδος σε όλα τα events κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ θα είναι δωρεάν.

Συμμετέχουν οι….

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ |DJ SET

ΧΟΡΟΣ | ΘΕΑΤΡΟ

ROLLIN’ FOXES|ΑΠΛΕΤΟΙ ΚΗΠΟΙ|WOODEN FROGS|RAFINISTAS|CONVERGENCE

ΤΑΙΝΙΕΣ | ANIMATION | VIDEO ART

ΣΥΓΓΡΑΦΗ | ΠΟΙΗΣΗ | ΣΤΙΧΟΥΡΓΙΚΗ | ΣΕΝΑΡΙΟ

OI empty frame συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής 2011

2011-06-18T14:03:00.000+03:00

OI empty frame συμμετέχουν στην

Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής 2011

Την Τετάρτη 22 Ιουνίου

ΣΤΟΝ

ΠΕΖΟΔΡΟΜΟ ΑΜΑΛΙΑΔΑΣ

Folk-Disco, Latin Rock-Alternative / Ώρα Έναρξης: 21:00

Leon

Alma Band

Empty Frame

The Great Yards

Raindrop

Empty Frame + Voyage Limpid Sound απο το 6 D.O.G.S.

2011-06-14T09:51:00.000+03:00

Συντάκτης Τάσος Μαγιόπουλο

Φωτογραφίες Δάφνη Ανέστη

Ξεκίνημα με γκρίνια: γιατί καλοί μου άνθρωποι, όποιοι κι αν έχετε την ευθύνη για αυτό, ξεκινάτε (και κατ’ επέκταση τελειώνετε) συναυλίες μεσοβδόμαδα τέτοιες ώρες; 11 παρά να βγαίνει το support; Γύρω στη μιάμιση να τελειώνει το main act; Σκεφτείτε λίγο και μας τους δύσμοιρους, που σηκωνόμαστε την επόμενη μέρα για δουλειά από τις πρώτες πρωινές ώρες...

Στα της μουσικής τώρα, το μενού της βραδιάς έλεγε ότι για ορεκτικό θα γευόμασταν Voyage Limpid Sound. Ομολογώ πως δεν γνώριζα και πολλά για το συγκρότημα, αλλά με δύο κινήσεις ματ μου τραβήξανε την προσοχή. Θέλετε το γεγονός ότι, με το που τους αντικρίζεις, αισθάνεσαι ότι έχεις απέναντί σου κάτι το ιδιαίτερο; Θέλετε γιατί επί σκηνής «βρίσκεις» 14 άτομα ή πως τα βασικά μέλη του γκρουπ (αλλά και τα όργανά τους) ήταν καλυμμένα από ένα...καρό ύφασμα παύλα τραπεζομάντηλο; Όποιο κι αν διαλέξετε, ένα είναι σίγουρο: τα παιδιά δεν περνάνε απαρατήρητα.
Όμως και μουσικά κάνουν το ίδιο, για να μην τους αδικούμε. Βλέπετε, αυτός ο συνδυασμός χορωδίας, κιθαριστικής ποπ επηρεασμένης από τα 1960s και 1970s κι ενός χαρισματικού frontman εφοδιασμένου όχι μόνο με φωνή, μα και με θεατρικότητα, αίσθηση χιούμορ και αυτοσαρκασμό (π.χ. όταν έχασε τα λόγια σε ένα τραγούδι) δούλεψε. Και δούλεψε όχι διεκπεραιωτικά αλλά, αντιθέτως, με πολύ απολαυστικά αποτελέσματα. Η όλη εμφάνιση διέθετε μάλιστα ένα μυσταγωγικό άγγιγμα λόγω της μη χρησιμοποίησης μικροφώνου και των φωνών από τη χορωδία, οι οποίες έδιναν έναν πιο γήινο χαρακτήρα στο όλο αποτέλεσμα. Πολύ ενδιαφέρουσα μπάντα και ήχος, σίγουρα τραβήξανε την προσοχή τόσο τη δική μου όσο και των υπολοίπων θεατών που είχαν κοπιάσει ως το 6 D.O.G.S.

Για τους Empty Frame πάλι, δεν ήμουνα και τόσο ανυποψίαστος. Γνωρίζω για την ύπαρξή τους εδώ και αρκετά χρόνια και τους έχω ξαναδεί ζωντανά πολύ πριν βγάλουν τον φετινό τους δίσκο They Think We Are Eskimos. Ο οποίος, δικαίως, τους έχει τοποθετήσει σε άλλη τροχιά με την ιδιαίτερα θερμή υποδοχή που απόλαυσε τόσο από τους κριτικούς, όσο και από το κοινό, που το ανέβασε στις υψηλές θέσεις (αναλογικά πάντα) των πινάκων πωλήσεων τις πρώτες κιόλας εβδομάδες κυκλοφορίας. Ο ήχος τους βέβαια έχει τα φόντα για κάτι τέτοιο μιας και στο ελληνικό κοινό πάντα άρεσαν μελαγχολικές, γλυκόπικρες μελωδίες στο ύφος καλλιτεχνών όπως π.χ. οι Madrugada, Tindersticks, Nick Cave & The Bad Seeds και Mark Lanegan. Ονόματα τα οποία σαφώς κι έχουν βάλει το χεράκι τους στο να διαμορφώσει το συγκρότημα το μουσικό του στίγμα, αλλά που –προς τιμήν των Empty Frame– δεν τους έχει καθορίσει τόσο πολύ ώστε να μένουν σε μια στείρα αναπαραγωγή επιρροών. Αυτός ο χαρακτήρας λοιπόν που διαθέτει η συγκεκριμένη μπάντα φαίνεται στην τραγουδοποιία τους, γίνεται δε ακόμα πιο έντονος στις ζωντανές τους εμφανίσεις.
Στο 6 D.O.G.S. ακούσαμε σχεδόν ολόκληρο το ντεμπούτο τους, αν δεν απατώμαι, όπως και τραγούδια τα οποία αποτελούν υλικό για έναν δεύτερο δίσκο. Ηχητικά πάλι, τα πλήκτρα μαζί με το τσέλο και το βιολί προσέδιδαν μια ζεστασιά στο άκουσμα ενώ οι συνθέσεις των Empty Frame προέκυπταν πιο ενεργητικές επί σκηνής, με τις κορυφώσεις των τραγουδιών να ηχούν περισσότερο «ηλεκτρικές» και αγριεμένες (μέσα σε λογικά πλαίσια βεβαίως). Ήταν λοιπόν μια βραδιά γεμάτη με μελωδία, χαρμολύπη, συναισθήματα τα οποία εναλλάσσονταν διαρκώς και με έντονη την παρουσία ψυχής –έστω κι αν αυτή βρισκόταν σε μελαγχολική διάθεση.

Παρόλο που προσωπικά δεν είμαι και ο πιο ένθερμος οπαδός του συγκεκριμένου ήχου, οφείλω να ομολογήσω πως από τη συναυλία των Empty Frame έφυγα απόλυτα ικανοποιημένος. Όχι γιατί ξαφνικά αποφάσισα ότι τα ακούσματά μου πρέπει να αλλάξουν, αλλά γιατί αυτό που παρακολούθησα από την πάρτη τους είχε και τσαγανό και σου «μιλούσε» απευθείας στην καρδιά, δημιουργώντας σου συνεχώς εικόνες στο μυαλό κατά τη διάρκεια της βραδιάς.

http://www.avopolis.gr/international-live/38760-empty-frame-voyage-limpid-sound

γράφουν για τους EMPTY FRAME

2011-05-31T14:16:00.000+03:00

http://www.athinorama.gr/music/records/

Δισκοκριτικές από τον Αργύρη Ζήλο

Empty Frame
They Think We Are Eskimos

Η συστολή στην εκφορά εξανεμίζεται από τη φυσική αύρα 13 μελωδιών που φυσούν πέρα απ’ τη στενή ποπ περιοχή – τυχαία λέτε το αθηναϊκό κουιντέτο δεν τις «εκτελεί» μα τις ενορχηστρώνει με πλήρη λυρική συνείδηση διευρύνοντας την κιθάρες-πιάνο-μπάσο-τσέλο-κρουστά ενοργάνωση; Ε, ναι, δεν είναι όπως πριν: νέα αισθητικά δεδομένα απαιτούν μια ουσιωδέστερη μουσικότητα, και μόνο μ’ όσους ανταποκρίνονται σ’ αυτό αξίζει πια ν’ ασχολείται κανείς. (Legend)

---------------------------------------------------------------------

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=279790

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΓΛΟΦΩΝΗ ΜΠΑΝΤΑ «ΕΜΡΤΥ FRAME» ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΑΛΜΠΟΥΜ

Σουρεαλισμός κι ας νομίζουν ότι είμαστε Εσκιμώοι

Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

«Empty Frame» ήταν το τραγούδι του Brian Eno για ένα πλοίο που, ταξιδεύοντας ακυβέρνητο στην καταιγίδα, καταλήγει να κάνει κύκλους στον ωκεανό όσο οι ναυτικοί του αποδέχονται το τέλος της λογικής.

Οι Empty Frame συνδυάζουν δημιουργικά τις επιρροές τους από τους τροβαδούρους του '70 με τον σύγχρονο προσωπικό τους ήχο Πρώτο θέμαΣτα κύματα ενός πολύ δικού τους στιχουργικού υπερρεαλισμού, η ελληνική, αγγλόφωνη, μπάντα των «Empty Frame» διάλεξε τ' όνομά της το 2005, σαν να ήθελε να χρησιμοποιήσει την ιδέα του άδειου πλαισίου ως εκκίνηση άπειρων μουσικών δυνατοτήτων και ανοιχτών συνόρων. Από τα κλασικά έγχορδα στις ροκ κιθάρες, από τη μελωδικότητα της δεκαετίας του '70 στον σύγχρονο ήχο.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να βγάλουν το πρώτο τους άλμπουμ. Ισως γιατί, αν και στην ανεξάρτητη μουσική σκηνή είχαν ήδη κάνει όνομα, στη δισκογραφική παραγωγή «They think we are Eskimos» («Νομίζουν ότι είμαστε Εσκιμώοι»), όπως είναι ο σουρεαλιστικός τίτλος της δισκογραφικής δουλειάς τους που κυκλοφόρησε («Legend») συστεγάζοντας 13 τραγούδια.

Τους «Empty Frame» χαρακτηρίζει μια συνειδητή επιλογή αγγλόφωνου στίχου, που δεν χρησιμοποιείται καλύπτοντας κάποια στιχουργική αμηχανία ή νοηματική φτώχεια. «Δεν υπήρξε ποτέ θέμα για τη γλώσσα του στίχου. Αυτή τη μουσική ακούγαμε όλοι κι αυτήν θέλαμε να παίξουμε. Τα τραγούδια μας βγήκαν στα αγγλικά, χωρίς καν να το σκεφτούμε. Ζούμε και στην εποχή του Ιντερνετ» λέει ο Αντώνης Βαβαγιάννης εκ μέρους του συγκροτήματος.

Οι στίχοι τους εκφράζουν τις κοινωνικοπολιτικές αγωνίες μιας σύγχρονης γενιάς, που ζει σ' αυτή την πόλη όχι μόνο παρατηρώντας ό,τι συμβαίνει, αλλά και συμμετέχοντας σε μια δύσκολη καθημερινότητα. Γι' αυτό μια προσωπική, σκοτεινή μελαγχολία βρίσκει επίσης τρόπο να εκφραστεί στιχουργικά, αν και φροντίζει οι μελωδίες της να λειτουργούν αντιστικτικά. Τα πιο σκληρά πράγματα λέγονται από τους «Empty Frame» με υπόκρουση λυρικές μελωδίες, άλλοτε ρομαντικές, folk ή indie, άλλοτε σε ένα συνειδητό διάλογο με τις μουσικές επιροές τους (Beatles, Jeff Buckley, Tom Waits, Nick Kave, Queens of the stone age) ή όπως λένε και οι ίδιοι «οποιαδήποτε καλή μουσική από οποιαδήποτε δεκαετία». Πάντα όμως με κοινό χαρακτηριστικό τη σύμπραξη κλασικών μουσικών οργάνων (τσέλο, μαντολίνο, πιάνο, βιολί) μ' έναν ροκ «ηλεκτρισμό».

Αντίστοιχα «μικτή» είναι και η σύνθεση του συγκροτήματος που αποτελείται εκτός από τον Βαβαγιάννη (φωνή, πιάνο, κιθάρες, μαντολίνο) και από τους Παναγιώτη Φέτση (φωνή, μπάσο), Χρήστο Καλλιμάνη (κιθάρες), Μπάμπη Βασιλειάδη (κρουστά), Ισιδα Μουσά (τσέλο), αλλά και το βιολιστή Ματθαίο Δακουτρό, που συνέπραξε για τις ανάγκες του δίσκου. Οι μισοί έχουν κάνει ωδειακές σπουδές και έχουν μαθητεύσει στην κλασική μουσική και οι άλλοι μισοί έρχονται από τη ροκ.

«Δεν υπάρχει καμία διαφωνία μεταξύ μας για το πού θα γείρει η πλάστιγγα. Από την αρχή δεν βάλαμε όριο. Είπαμε ότι θα παίζουμε ωραία μουσική. Οπότε ο καθένας φέρνει το κομμάτι που έχει γράψει και το δουλεύουμε όλοι μαζί. Ετσι βγαίνουν και οι αντιθέσεις. Το ίδιο ισχύει και για το στίχο. Καθένας γράφει για ό,τι τον προβληματίζει με τον τρόπο του». Βέβαια «η μελωδία είναι βασικό μας στοιχείο και θέλουμε να 'χουν νόημα ακόμα και τα ορχηστρικά μέρη. Είναι σημαντικό να 'ναι ένα κομμάτι συμπυκνωμένο».

Ο Βαβαγιάννης έχει επιπλέον δύο ιδιότητες. Είναι σκιτσογράφος, γνωστός στο χώρο του ανεξάρτητου κόμικς από τη σειρά «Κουραφέλκυθρα» που δημοσιεύεται κάθε Τρίτη στο comicart.gr. Και επίσης είναι δάσκαλος σε Δημοτικό. «Σπούδασα ταυτόχρονα στην Παιδαγωγική και πιάνο και θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών - με σκοπό να δουλέψω ως μουσικός. Αλλά...». Αυτό το «αλλά» πέφτει βαρύτερο σε άλλα μέλη του συγκροτήματος, που ψάχνουν δουλειά. Εννοείται ότι δεν βιοπορίζονται από τη μουσική, ανήκοντας άλλωστε σε μια γενιά που ο βιοπορισμός από την καλλιτεχνία γίνεται ένα όλο και πιο απίθανο ενδεχόμενο. Η ανεργία αλλά και όλη η σημερινή ελληνική πράγματικότητα «είναι κάτι που σε εμποδίζει, σου δημιουργεί δυσάρεστη διάθεση, αλλά και σ' εμπνέει να μιλήσεις και να παίξεις μουσική εναντίον της κατάστασης» λέει ο Βαβαγιάννης.

Με τον Καλλιμάνη, τον Βασιλειάδη και τον Φέτση ήταν πολλά χρόνια φίλοι προτού να αποφασίσουν το 2005 να κάνουν το συγκρότημα - με την άφιξη και της Μουσά. Ενα χρόνο αργότερα έβγαλαν το demo που έπαιξε σε μερικά ραδιόφωνα, διασκεύασαν Γιαννίδη («Πόσο λυπάμαι»), έδωσαν συναυλίες. Υστερα ήρθε και η στιγμή για το άλμπουμ που είναι δικής τους παραγωγής.

Γιατί «They think we are Eskimos»;

«Μας αρέσει ιδιαίτερα ο σουρεαλισμός, όπως μας αρέσει να αφήνουμε κάτι ανοιχτό στη διάθεση του άλλου να το ερμηνεύσει. Αλλά ο συγκεκριμένος τίτλος έχει να κάνει και με τον κοινωνικό αποκλεισμό και με το πόσο εύκολα κάποιοι αποκλείουν κοινωνικά κάποιους άλλους - κι εμάς».

info: Οι «Empty Frame» παίζουν στις 9 Ιουνίου στο six d.ο.g.s. (Αβραμιώτου 6-8, τηλ: 210-3210510). *

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4633114

Με τη , Χάρη Ποντίδα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 28 Μαΐου 2011

Καληµέρα. Τι θα λέγατε για τον Θούριο του Ρήγα; «Ώς πότε παλληκάρια θα ζούµε στα στενά... Καλύτερα µιας ώρας ελεύθερη ζωή...».

Δυστυχώς ο Ξυλούρης µάς έχει αφήσει χρόνους (χρόνια τώρα) κι ας τρίζουν τα κόκαλά του εν έτει 2011...

Empty Frame και «They think we are Eskimos» (Lyra). Ουδεµία σχέση µε τον Θούριο ή µε Ξυλούρη – απλά (ακόµη) ένα αγγλόφωνο γκρουπ που δικαιούται την προσοχή µας...

Μελαγχολία αλλά υπό έλεγχο, ωραίες µελωδίες, γλυκόπιοτο µαντολίνο, ταξιδιάρικο τσέλο και βιολί, κιθάρες µέσα από τη µεγάλη παλέτα των φολκ τροβαδούρων της ροκ, πιάνο και κρουστά στην υπηρεσία του ρυθµού. Οι µουσικές επιρροές είναι πολλές, αλλά είναι χωνεµένες. Αρα oι Empty Frame έχουν έντονα χαρακτηριστικά... Empty Frame.

Παρηγοριά στον άρρωστο.

Μπορεί τίποτα να µην πάει καλά σ’ αυτήν τη χώρα, αλλά το χώµα της είναι πρώτης ποιότητας. Στη µουσική (τουλάχιστον), σκάνε µύτη βλαστάρια κάθε µέρα. Κι είναι ωραίο να τα ανακαλύπτουµε...

Βέβαια πρώτος τους ανακάλυψε ο παραγωγός Νικος Μακράκης µέσω myspace. Και πιο πριν όλοι εκείνοι που τους παρακολουθούσαν στα λάιβ τους.

Γιατί έχει να το λέει ο Χρήστος Καλλιµάνης (κιθάρα). Από το 2005 που ξεκίνησε το γκρουπ, έπαιζαν τακτικά, όσο πιο τακτικά γινόταν.

Με διαφορετικές µουσικές επιρροές ο καθένας τους, συναντήθηκαν στις κοινές τους αγάπες που ήταν ο Νικ Κέιβ και ο Τοµ Γουέιτς – «κάτι τέτοιο θέλαµε να βγάλουµε, να ενώσουµε το τσέλο και το βιολί µε έναν πιο ηλεκτρικό ήχο» – αλλά τελικά, η «µείξη» τους βγήκε διαφορετική. Χρήστος Καλλιµάνης (κιθάρες), Παναγιώτης Φετσης (φωνή, µπάσο), Αντώνης Βαβαγιάννης (φωνή, πιάνο, µαντολίνο), Μπάµπης Βασιλειάδης (τύµπανα), Ισις Μουζά (τσέλο, βιολί) Ματθαίος Δακουτρός (βιολί). Ηχοληψία και παραγωγή Στέφανος Δουβίτσας.

Και γιατί είχαν την ανάγκη να κάνουν CD; Γιατί να µην «κινούνται» µέσω του σάιτ τους και κυρίως µέσα απ’ τα λάιβ τους;

«Απλά. Θέλαµε να πούµε αυτοί είµαστε, αυτές είναι οι εµπνεύσεις µας». Με το αζηµίωτο βεβαίως, βεβαίως...

Γιατί το CD έγινε µε δικά τους χρήµατα – κάποια που έβαλαν στην άκρη από τα λάιβ τους, κάποια από τις πρωινές τους δουλειές (σχεδόν όλοι έχουν πρωινές δουλειές). Πολλή σκέψη, κόπος, χρόνος, εθελοντική εργασία από φίλους. Αλλά χαλάλι...

Αλλωστε, δεν γίνεται διαφορετικά. Είπαµε. Το χώµα είναι πρώτης ποιότητας και το νέο (µουσικό) αίµα που θα δει το φως της µέρας δεν σηκώνει µετριότητες...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τεχνόπολις, βραδιές ευρωπαϊκής τζαζ 24/29-5-2011

2011-05-26T08:32:00.000+03:00

Εξαιρετικές βραδιές ευρωπαϊκής τζαζ μουσικής και φωτογραφία, επιφυλάσσει η Τεχνόπολις για 6 συνεχόμενες ημέρες απο 24/29-5-2011

Mουσική εκδήλωση διαμαρτυρίας της ΠΟΜΕΕΑ

2011-05-24T22:25:00.000+03:00

Πέμπτη, 26 Μάιος · 6:00 μ.μ. - 11:00 μ.μ.

Πεζόδρομος Πατριάρχου Γρηγορίου Ε'
(δίπλα στη στάση Metro "Πανεπιστήμιο")

Σας προσκαλούμε στη μουσική εκδήλωση διαμαρτυρίας που οργανώνει η ΠΟΜΕΕΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στην Ειδική Αγωγή). Φορείς που εξυπηρετούν ανθρώπους με ειδικές ανάγκες κινδυνεύουν με λουκέτο. Ενώστε τη φωνή σας με την φωνή μας! Την εκδήλωση στηρίζουν με τη συμμετοχή τους (ανεξάρτητα από τη σειρά εμφάνισης):

Μίλτος Πασχαλίδης | Βασλικης Λέκκας | Δημήτρης Κοργιαλάς | Υπόγεια Ρεύματα | Καλλιόπη Βέττα (συνοδεύει ο Γιάννης Κ. Ιωάννου) | Γιάννης Κασσιωτάκης | Αερικά | Jerom | Γιάννης Νικολάου | Τάσος Γεωργόπουλος & BanDa BanDa | Νίκος Ζουρνής | Ρίτα Αντωνοπούλου | Κώστας Λειβαδάς | Κόκκαλης | Chameleon Trombone Ensemble | Χριστόφορος Κροκίδης | Ζωή Παπαδοπούλου | Θεωδόρου-Ταγκούνη | Νίκος Νεοχωρίτης | Βενετία Πανουργιά Σταύρος Καρυδάς | Στέλιος Καρπαθάκης | Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος | Βαρβαγιάννης & Empty Frame

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Τι χωράει σε μια άδεια κορνίζα;

2011-05-21T09:27:00.000+03:00

Τι χωράει σε μια άδεια κορνίζα;

Γραφει ο/η ΒΑΣΙΑ ΤΖΑΝΑΚΑΡΗ στις 20 Μάι, 2011

Σε μια άδεια κορνίζα χωράνε τα πάντα. Ακόμα και Εσκιμώοι. Το νέο άλμπουμ των Empty Frame με τίτλο “They Think We’re Eskimos” είναι η απόδειξη ότι στον κόσμο του αγγλόφωνου στίχου της ελληνικής σκηνής δεν υπάρχουν πολλές σημαντικότερες μπάντες από αυτούς.
Λέγεται “They Think We’re Eskimos” και είναι ο πιο μελαγχολικός, αλλά και χαρούμενος δίσκος της χρονιάς. Οι Empty Frame παίζουν μουσική με στοιχεία που ξεκινούν από τους ήχους των παθιασμένων Μαριάτσι και φτάνουν μέχρι το μαντολίνο της Ιταλίας. Μέσα στην άδεια κορνίζα τους χωράνε, όπως λένε και οι ίδιοι, πολλοί Εσκιμώοι ή αλλιώς εικόνες που φαντάζεται κανείς ακούγοντας καλή μουσική. Είχα την τύχη να γνωρίσω τους Empty Frame πριν από πολλά χρόνια. Τότε είχα πιστέψει πως επρόκειτο για το next big thing της ελληνικής αγγλόφωνης σκηνής. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια, για να αποδειχτεί ότι είχα δίκιο. «Ηλικιακά είμαστε, πλέον, το νέο old thing! Από εκεί και πέρα, περισσότερες εμπειρίες, η ίδια διάθεση για αξιόλογη μουσική, ένα μπομπιράκι που μας δίνει μεγάλη χαρά και σίγουρα λιγότερες τρίχες! Εκτός από τον Φέτση που μόλις μπήκε στην εφηβεία».
Εχοντας, πάντως, τώρα μπροστά μου μια ολοκληρωμένη μπάντα, οι απορίες μου παραμένουν ίδιες· πώς είναι να γράφει κανείς ένα κομμάτι; Η Λένα Πλάτωνος έλεγε ότι η έμπνευση είναι ένας σωλήνας που συνδέει το κεφάλι της με τον ουρανό, τους λέω. «Ακούγεται πραγματικά εντυπωσιακό το συναίσθημα να έχεις έναν τεράστιο σωλήνα να σου πιέζει το κεφάλι συνέχεια, αλλά εμείς προτιμούμε απλώς να φοράμε καπέλα!», λένε γελώντας και συνεχίζουν: «Μην φανταστείς όμως ότι είναι κάτι σαν επιφοίτηση (όπως αρκετοί αρέσκονται στο να το περιγράφουν). Τα πράγματα είναι πολύ απλά: κάποιος φέρνει μία ιδέα, είτε σε πρωτόλεια μορφή είτε πιο ολοκληρωμένη, την δουλεύουμε όλοι μαζί, και, αν προκύψει κάτι που μας αρέσει, την αναπτύσσουμε παραπέρα. Οι στίχοι έρχονται συνήθως μετά». Η διαδικασία μέχρι την κυκλοφορία του “They Think We’re Eskimos” κράτησε αρκετό καιρό. Στην ερώτησή μου αν δυσκολεύτηκαν να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ τους και αν παίζουν ρόλο σε κάτι τέτοια φιλίες και δημόσιες σχέσεις, απαντούν αυθόρμητα: «Δυσκολευτήκαμε αρκετά, αλλά δεν μπορούμε να ρίξουμε τις ευθύνες μόνο σε τρίτους. Προβλήματα υπάρχουν, όπως υπάρχουν και άνθρωποι (σε διάφορους τομείς) που πραγματικά βοηθούν ανιδιοτελώς νέα σχήματα να βγουν από την αφάνεια. Αναφορικά με τις φιλίες και τα PR, αυτά πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, άλλοτε με θετικά αποτελέσματα και άλλοτε εις βάρος κάποιων αξιόλογων ανθρώπων. Ο χώρος της μουσικής ήταν και θα είναι πάντα δυσλειτουργικός, όσο αντιμετωπίζεται ως προϊόν και τα χρήματα είναι πάνω από όλα. Παρόλα αυτά, κανένας καλλιτέχνης δεν χάνεται, η μουσική είναι αυτή που χάνεται και αυτοί που χάνουν είμαστε όλοι εμείς. Είναι επιλογή του καθενός αν θα παίξει το παιχνίδι και με ποιους όρους, το να μένει άλλωστε κανείς στην αφάνεια δεν είναι απαραίτητα κακό».
«Δεν θεωρούμε ότι είμαστε μια pop μπάντα»
Το άλμπουμ των Empty Frame είναι μελαγχολικό και χαρούμενο ταυτόχρονα. Ετσι είναι άλλωστε η pop. Τους επηρεάζει άραγε προς αυτή την κατεύθυνση η ελληνική πραγματικότητα; «Δεν θεωρούμε ότι έχει να κάνει μόνο με την κατάσταση στην Ελλάδα. Εχει να κάνει με τη ζωή γενικότερα. Οπως τονίζουμε πολλές φορές, δεν περιοριζόμαστε στα κομμάτια που γράφουμε και ως συνέπεια τα κομμάτια μας εκφράζουν όλα τα συναισθήματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν θεωρούμε την μπάντα μας καθόλου pop ούτε στο στιλ μουσικής που παίζουμε ούτε και στον τρόπο που λειτουργούμε». Πράγματι, η χρήση του όρου pop γίνεται ενδεχομένως καταχρηστικά, γιατί μέσα στα τραγούδια του δίσκου συναντάμε πολλά διαφορετικά στοιχεία, όπως το μαντολίνο και τις μαριάτσι κιθάρες που αναφέραμε πιο πάνω. Η μπάντα όμως έχει ακόμα πιο απλή εξήγηση. «Το μαντολίνο σχετίζεται με το ότι όλοι μας αγοράζουμε μία στο τόσο κάποιο καινούργιο όργανο, το οποίο νομίζουμε ότι κατέχουμε άπταιστα και κατευθείαν γράφουμε ένα κομμάτι. Στο δεύτερο δίσκο, δηλαδή, μπορεί να έχουμε και σάζι, μουσικό πριόνι, ακόμη και καλίμπα! Εντάξει, το βασικό είναι ότι μας αρέσει να ενσωματώνουμε στα κομμάτια διάφορα όργανα, χωρίς βέβαια να κακοποιούμε τη μελωδία τους, και μέχρι τώρα το αποτέλεσμα μάς αρέσει. Επίσης, μας αρέσουν οι Calexico, αλλά δεν διαθέταμε μπάντζο!»
Εκτός όμως από τη μουσική, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι στίχοι τους. Στίχοι προσεγμένοι, καλοδουλεμένοι, φορτωμένοι εικόνες και συναισθήματα. Παραπέμπουν στη λογοτεχνία. «Ολοι μας έχουμε υπάρξει διαβαστερά παιδάκια, οπότε θα υπάρχει κάποια σχέση με τη λογοτεχνία και όχι μόνο. Από εκεί και πέρα, στιχουργικά όλοι εκφράζουμε βαθύτερες σκέψεις μας, προβληματισμούς, συναισθήματα, ενίοτε με τρόπο αλληγορικό, που προέρχονται είτε από προσωπικές εμπειρίες είτε από τη διάδραση με το περιβάλλον, κοινωνικό και πολιτικό». Οι Empty Frame παίζουν alternative, αλλά δεν μου φαίνονται καθόλου hipster. «Δεν είμαστε καθόλου hipster, αλλά σίγουρα το πιο καλοντυμένο αθηναϊκό συγκρότημα! Σοβαρά τώρα, ως άνθρωποι δεν βάζουμε κάποια ταμπέλα στον εαυτό μας και γι’ αυτό δεν υπάρχει και κάποιο είδος στο οποίο εντάσσεται ξεκάθαρα η μουσική μας. Ετσι, οι άνθρωποι που θεωρούν ενδιαφέρον αυτό που κάνουμε μπορεί να ορίζουν τους εαυτούς τους ως hipster, χίπηδες, μεταλλάδες, παλιοροκάδες, κουτσαβάκηδες, καρεκλάδες, κάγκουρες, εντεχνοσκυλάδες, δασοπυροσβέστες ή ανένταχτοι σε τέτοιες τάσεις, όπως και εμείς. Δεν αποκλείουμε κανέναν. Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι ο όρος hipster έχει να κάνει με την αυθεντικότητα και ένα διαρκές κυνήγι για το καινούργιο ή ακόμα και με την αναγωγή περασμένων εκφράσεων τέχνης και μόδας σε κουλ για τις ανάγκες της σημερινής εποχής, και πάλι δεν μας αφορά. Δεν χρειάζεται να υπάρχει κονσερβοποίηση στα πάντα, από εκεί και πέρα, όποιος έχει ανάγκη αυτοπροσδιορισμού είναι ελεύθερος να το κάνει».
Line Up
Αντώνης Βαβαγιάννης: πιάνο, κιθάρες, φωνή, μαντολίνο
Μπάμπης Βασιλειάδης: τύμπανα, κρουστά
Χρήστος Καλλιμάνης: κιθάρες
Ισις Μουζά: τσέλο
Παναγιώτης Φέτσης: μπάσο, φωνή
Ματθαίος Δακουτρός: βιολί
-> Στην Αθήνα τούς αρέσει… ο παράξενος ρομαντισμός που αναδύεται από τις μεγάλες αντιθέσεις. Οι σκοτεινοί δρόμοι δίπλα στο εντυπωσιακά φωταγωγημένο Ιστορικό Κέντρο και τα συνθήματα σε κάθε τοίχο παράλληλα με τα μεγαλοπρεπή κτίρια εξαιρετικής αρχιτεκτονικής και τα στοιχεία της πολύχρονης ιστορίας της πόλης. Οι κάτοικοι που αποφασίζουν να απαλλοτριώσουν ένα πάρκινγκ και να το κάνουν πάρκο.
-> Στην Αθήνα δεν τους αρέσει… η έλλειψη κινητικότητας, ευελιξίας και, σίγουρα, λειτουργικότητας. Α! Και κάτι δισεκατομμύρια ευρώ που από ό,τι φαίνεται τα φάγαμε εμείς, απλά δεν το θυμόμαστε. Μισούν την Αθήνα που έχει προβλέψει χιλιάδες πάρκινγκ και κανένα πάρκο.
-> Αν η μουσική τους ήταν γεύση, θα ήταν… ένα πλήρες γεύμα. Εναλλάσσονται πιάτα αλμυρά, πικρά, γλυκά, καυτερά, γκουρμέ δημιουργίες και μπριζόλες σε λαδόκολλα, και όταν ζητάς στο σερβιτόρο να σου κάνει το λογαριασμό, ο σερβιτόρος σού λέει τραγουδιστά: «Είμαι ο λογαριασμός!».
-> Δηλώνουν δισκοφάγοι. Αγοράζουν βινύλια, CD, μουσικά περιοδικά και κατά καιρούς έχουν περάσει από αρκετές φάσεις και τάσεις. Από folk καλλιτέχνες (Alela Diane, Fleet Foxes, DeVotchKa) έως τον πιο σκληρό ήχο (Tool, Qotsa). Η λίστα είναι ατελείωτη, χωρίς να υπάρχει συνήθως κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό τους όταν γράφουν. Ιδανικό line-up με το οποίο θα ήθελαν να παίξουν: Beatles, Pink Floyd, Jimi Hendrix, Mark Lanegan, Ween, Queens Of The Stone Age, PJ Harvey, Tom Waits.

από το ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ

Empty Frame: "Ο αγγλικός στίχος σού δίνει πρόσβαση στο διεθνές κοινό..."

2011-05-17T19:41:00.000+03:00

Και αν σε κάποια παλαιότερη εποχή το να λέει αυτό ένα ελληνικό συγκρότημα μπορεί να αποτελούσε αιτία θυμηδίας -ή και χλευασμού ακόμα από τους πιο κακοπροαίρετους...- ευτυχώς στον καιρό μας, με τις ευκαιρίες και δυνατότητες γρήγορης και άμεσης επικοινωνίας ανάμεσα σε όλα τα μέρη του πλανήτη που δίνει το Internet και οι υπόλοιπες κατακτήσεις της ψηφιακής τεχνολογίας, ευτυχώς πλέον δεν είναι και τόσο -ή και καθόλου- ανέφικτο. Και όχι μόνο δεν το θεωρούμε απίθανο, αλλά και θα το ευχόμαστε στους Empty Frame, ένα από τα αληθινά πιο «διεθνιστικά» νέα γκρουπ από τη χώρα μας, αφού με βάση έναν καμβά του σύγχρονου αμερικανικού rock ο ήχος τους συγκεντρώνει, συμπυκνώνει και τελικά αφομοιώνει δημιουργικά στοιχεία επίσης από το ευρύτερο φάσμα του rock, αλλά ακόμα και της βρετανικής folk. Δεν είναι όμως μόνον αυτός ο ασυνήθιστος για ελληνική μπάντα εκλεκτισμός το μοναδικό χάρισμα του πρώτου album τους «They Think We Are Eskimos» που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, η μελωδικότητά τους που κάποιες φορές απογειώνεται ακόμα και στις σφαίρες ενός γνήσιου λυρισμού και οι πλούσιες ενορχηστρώσεις τους με ορατή την επίδραση της κλασικής μουσικής είναι κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητα προσόντα. Το γκρουπ υπάρχει από τα τέλη του 2005, αποτελείται από τους/τις Αντώνη Βαβαγιάννη τραγούδι, πιάνο, κιθάρες και μαντολίνο, Χρήστο Καλλιμάνη κιθάρα, Παναγιώτη Φέτση τραγούδι και μπάσο, Μπάμπη Βασιλειάδη ντραμς, Ίσις Μουζά τσέλο και ως πρόσθετα μέλη τους Ματθαίο Δακουτρό βιολί, Καίτη Πάντζαρη τσέλο και Νίκο Σολωμό βιολί και, εκτός από τον πολύ όμορφο δίσκο τους, θα σας προτείναμε να τους απολαύσετε και σε μια συναυλία τους, καθώς είναι από τα συγκροτήματα που πραγματικά μόνον επάνω στη σκηνή ξεδιπλώνουν τις πολλές και σαγηνευτικές πτυχές της μουσικής τους.

* Ποια είναι συνοπτικά η μουσική «προϊστορία» των βασικών μελών πριν τον σχηματισμό του γκρουπ;
Kατ' αρχάς οι περισσότεροι από εμάς ήμασταν φίλοι πριν δημιουργηθούν οι Empty Frame. Τα σχήματα με τα οποία έχουν παίξει τα μέλη μας περιλαμβάνουν από ορχήστρες κλασικής μουσικής μέχρι funk και hard rock ή και stoner rock. Αυτή η εμπειρία με διαφορετικά στιλ μουσικής είναι ίσως αυτό που μας δίνει και τον χαρακτηριστικό ήχο μας.

* Πώς καταλήξατε σε αυτή την αρκετά πολυμελή σύνθεση; Η ύπαρξη των κλασικών οργάνων είναι συγκυριακή ή κάτι που απ' την αρχή είχατε στο μυαλό σας και επιδιώξατε;
Τα κλασικά όργανα είχαν και θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις συνθέσεις της μπάντας γιατί μόνο συγκυριακή δεν είναι η παρουσία τους. Τα θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα μας και χωρίς αυτά θα ήμασταν άλλο σχήμα... Από την άλλη, δεν νομίζουμε ότι είμαστε πολυμελής μπάντα, πρόσεξες ποτέ πόσοι είναι οι Earthbound ή ο Leon με την μπάντα του όταν ανεβαίνουν στην σκηνή;

* Το όνομα σας έχει κάποια συγκεκριμένη σημασία; Αναρωτιόμουν πάντα αν θέλετε να πείτε ότι το «κάδρο» σας είναι κενό επειδή δεν έχετε με κάτι να το γεμίσετε ή επειδή προτιμάτε να αφήνετε τους άλλους να το κάνουν αυτό...
Η αλήθεια είναι ότι δεν κρύβεται κάποιος φοβερός μύθος πίσω από το όνομα. Το πρώτο μας live ήρθε πιο γρήγορα απ' ό,τι περιμέναμε, οπότε επιλέξαμε το πρώτο όνομα που έπεσε στο τραπέζι και άρεσε στους περισσότερους. Βέβαια η ερμηνεία που δίνεις στην ερώτησή σου είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα και ίσως να χρησιμοποιούμε αυτήν στο μέλλον! Κατά τ' άλλα, το κάδρο είναι άδειο για να το γεμίσει κανείς όπως θέλει. Τα κομμάτια μας είναι ανοιχτά και τόσο οι στίχοι όσο και η μουσική έχουν σκοπό να σε κάνουν να φανταστείς τις δικές σου εικόνες και να βρεις τα δικά σου νοήματα.

* Με ποια μέθοδο γράφετε τα τραγούδια σας; Τα φέρνει κάποιος ολοκληρωμένα και απλώς τα ενορχηστρώνετε και τα παίζετε ή η δημιουργία τους είναι μια συλλογική διαδικασία; Και αν ισχύει το δεύτερο, από πού ξεκινάτε συνήθως, από τη μουσική ή τον στίχο;
Ανάλογα με το κομμάτι συμβαίνουν και τα δύο. Άλλα κομμάτια έρχονται με πολύ συγκεκριμένες γραμμές και πάνω σε αυτές προσθέτουμε και αφαιρούμε και άλλα είναι πιο ανοιχτά για συλλογική δημιουργία. Πάντως όλοι μας δουλεύουμε πρώτα τη μουσική και μετά τον στίχο.

* Θα μπορούσε κάποιος κακόβουλος να ισχυριστεί ότι ο τίτλος του δίσκου αποτελεί, έστω και άθελά σας, ρατσιστικό υπονοούμενο...
Κάποιος πολύ κακόβουλος και ο οποίος σίγουρα δεν έχει ιδέα για εμάς. Ίσα - ίσα, με τον τίτλο που επιλέξαμε θέλαμε να τονίσουμε τον κοινωνικό αποκλεισμό διαφόρων ομάδων, την περιθωριοποίηση. Οι στίχοι μας έχουν άμεση σχέση με τους μετανάστες και τα προβλήματα που βιώνουν σε όλες τις αφιλόξενες πόλεις του κόσμου. Και μία τέτοια είναι η Αθήνα, που επιτρέπει ξυλοδαρμούς, ακόμα και δολοφονίες μεταναστών από φασιστοειδή, με την ανοχή της αστυνομίας και με αφορμή τη δολοφονία στην Πατησίων του ανθρώπου που τον λήστεψαν και τον σκότωσαν για μια κάμερα. Της πρωτεύουσας του κράτους μας που επιτρέπει την γκετοποίηση χιλιάδων ανθρώπων σε λίγες εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα και άλλα τόσα που δεν θα έπρεπε να επιτρέπει...

* Παρ' ότι δεν υπάρχουν τα διπλά, ανδρικά - γυναικεία, φωνητικά όπως στη δική τους περίπτωση θα έλεγα ότι μια από τις σημαντικότερες επιρροές σας είναι οι Walkabouts. Συμφωνείτε;
Είναι από τα συγκροτήματα που μας αρέσουν και πολλές φορές μας έχουν παρομοιάσει με αυτούς όμως δεν θα λέγαμε ότι είναι από τις μεγαλύτερες επιρροές μας. Είμαστε όλοι λάτρεις της μουσικής, ακούμε και αγαπάμε πολλών διαφορετικών ειδών μουσικούς και συγκροτήματα και νομίζουμε ότι φαίνεται αυτό στη μουσική μας.

* Από την άλλη μου φαίνεται περίεργο ότι, απ' όσο ξέρω τουλάχιστον, κανείς μέχρι τώρα δεν έχει επισημάνει μια άλλη επιρροή σας, που επίσης θεωρώ πολύ σημαντική, τουλάχιστον στον τομέα της ερμηνείας, τον Nick Cave. Αναγνωρίζετε όντως, προπαντός ο τραγουδιστής σας, μια ιδιαίτερη επίδραση από αυτόν;
Αυτό είναι αλήθεια. Μας έχουν κατά καιρούς προσδώσει διάφορες επιρροές τις οποίες δεν έχουμε, ενώ τον Nick Cave, που ήταν ένα από τα βασικά σημεία αναφοράς μας όταν πρωτοφτιάχτηκε το γκρουπ, σπάνια τον αναφέρουν. Αρκεί να σου πούμε ότι τα πρώτα χρόνια που το σετ μας βασιζόταν κυρίως σε διασκευές τα playlists μας πάντα περιείχαν το «As I Sat Sadly By Her Side» και το «Mercy Seat». Ένας πολύ σημαντικός καλλιτέχνης, που έχει επηρεάσει χιλιάδες μουσικούς και συγκροτήματα και τον ένα (τουλάχιστον...) από τους δύο τραγουδιστές μας!

* Πιστεύετε πως το γεγονός ότι οι στίχοι σας είναι αγγλικοί σάς στερεί ένα μέρος του δυνητικού ακροατηρίου σας; Και, με την ευκαιρία, θα τους χαρακτηρίζατε περισσότερο προσωπικούς ή κοινωνικούς;
Ίσως μας στερεί κάποιο κοινό στο οποίο όμως μάλλον δεν απευθυνόμαστε και τόσο, αλλά μας έχει ανοίξει τις πόρτες για το πολύ μεγαλύτερο διεθνές κοινό. Ήδη έχουμε αρχίσει να λαμβάνουμε θετικά μηνύματα μέσω Internet από το εξωτερικό κι αυτό μας κάνει πολύ χαρούμενους. Τώρα, για το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, η αλήθεια είναι ότι οι στίχοι μας περιέχουν τόσο κοινωνικά όσο και προσωπικά στοιχεία. Κάποια τραγούδια μας περιέχουν ακόμα και φανταστικά στοιχεία, μια άλλη, τρίτη διάσταση των στίχων μας που επίσης θέλουμε να εξερευνούμε.

* Και τα επόμενα σχέδιά σας, άμεσα και πιο μακροπρόθεσμα;
Πάνω απ' όλα να κάνουμε πολλές συναυλίες, να προσπαθήσουμε να διαδώσουμε όσο περισσότερο μπορούμε τον δίσκο μας. Θα παίξουμε σε ένα φεστιβάλ στην Άρτα και στις 9 Ιουνίου θα εμφανιστούμε στο «6 d.o.g.s.» με τους φίλους μας και εξαιρετικούς μουσικούς Voyage Limpid Sound. Σιγά - σιγά θα βάλουμε μπρος και το δεύτερο album για το οποίο έχουμε ήδη αρκετά υποψήφια κομμάτια.

Αν οι Empty Frame διατηρήσουν τα ίδια υψηλά στάνταρ που διακρίνουν το ντεμπούτο τους, προσωπικά δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι τόσο αυτό όσο και οτιδήποτε ακολουθήσει θα είναι το λιγότερο λίαν αξιόλογο...

Ματζάνας Σ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 14/05/2011 στην ΑΥΓΗ

οι EMPTY FRAME μιλουν στο BHmagazino

2011-05-12T17:20:00.000+03:00

Οι Empty Frame, μια εξαιρετική ελληνική μπάντα που παίζει αγγλόφωνα λυρικά τραγούδια, απαντούν σε ερωτήσεις μας λίγες μέρες πριν παρουσιάσουν για πρώτη φορά ζωντανά το άλμπουμ τους με τον αινιγματικό τίτλο «They Think We Are Eskimos».

Οι Empty Frame σχηματίστηκαν το 2005. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους κυκλοφορεί από τη Legend.

Θεωρείτε ότι αδικείστε από την εποχή, το κλίμα της μιζέριας, την κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας;
«Η έννοια αυτή είναι τόσο διάχυτη στην ελληνική πραγματικότητα που θα ήταν «άδικο» να τη χρησιμοποιήσουμε εμείς μόνο για το καλλιτεχνικό κομμάτι. Από εκεί και πέρα, η μουσική βιομηχανία κατά την γνώμη μας είχε τάσεις αυτοκτονικές πολύ πριν την ιντερνετική «πειρατεία» και σίγουρα πολύ πριν την σημερινή κρίση. Πολλές αξιόλογες δουλειές αδικούνται ως προς το πόσο βγαίνουν στο ευρύ κοινό σε σχέση με σκουπίδια με τα οποία η μουσική βιομηχανία προσπαθεί να μας βομβαρδίσει. Από την άλλη, στη σημερινή εποχή όποιος ψάχνει βρίσκει, μια και υπάρχει το Internet».

Ποιους μουσικούς / τραγουδιστές / τραγουδοποιούς θαυμάζετε; Ποιοι θεωρείτε ότι πηγαίνουν τη μουσική ένα βήμα παραπέρα; Με ποιους θα συνεργαζόσασταν χωρίς δεύτερη σκέψη;
«Η ερώτηση που θα μπορούσαμε να απαντάμε μέχρι αύριο! Από τον Ελβις και τους Beatles, Led Zeppelin και Jefferson Airplane, Queen και Τομ Γουέιτς, Νικ Κέιβ και Queens of the stone age, μέχρι τους Arcade Fire και την Αλέλα Νταϊάν και πολλούς ακόμη. Θα θέλαμε πολύ να συνεργαστούμε με τον Μαρκ Λάνεγκαν αλλά και με τους δικούς μας Earthbound, που δυστυχώς διαλύθηκαν. Α! Και κάποιο πρότζεκτ με τους Boards of Canada θα ήταν πολύ ενδιαφέρον. Οσον αφορά σε αυτούς που πηγαίνουν τη μουσική ένα βήμα παραπέρα, πρώτος έρχεται στο μυαλό ο Μπράιαν Ινο, ίσως ο πιο ανήσυχος και ουσιαστικά ενεργός άνθρωπος στη μουσική».

Σκέφτεστε να γράψετε ελληνικούς στίχους; Σας ενοχλεί η ιδέα ότι μπορεί ο αγγλικός στίχος να σας έχει απομακρύνει από μια μερίδα του μουσικόφιλου κοινού στην Ελλάδα;
«Οχι, ο ελληνικός στίχος δεν είναι στους στόχους μας. Εχουμε επιλέξει τα αγγλικά γιατί η μουσική μας ταιριάζει καλύτερα σε αυτή τη γλώσσα και γιατί από μικροί ακούμε κυρίως αγγλόφωνα σχήματα συν την προοπτική καριέρας και εκτός συνόρων. Αυτή είναι η άποψή μας και αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά ότι θα μας ακούσει συγκεκριμένη μερίδα του ελληνικού κοινού, αν και βέβαια η εξέλιξη πολλές φορές είναι διαφορετική. Αλλωστε το μουσικόφιλο κοινό όπως λες είναι μουσικόφιλο, όχι στιχόφιλο. Οπότε αν ακούει τη μουσική μόνο για τους στίχους δεν μας ενδιαφέρει».

Ποιας ταινίας το σάουντρακ θα θέλατε να είχατε γράψει εσείς;
«Υπάρχουν αρκετά αλλά ξεχωρίζουμε το «Into the wild» που το έχει συνθέσει ο Εντι Βέντερ των Pearl Jam, το «The Assassination Of Jesse James By The Coward Robert Ford» των Κέιβ-Ελις και το «Straight Story» του Μπανταλαμέντι. Εξαιρετικές επενδύσεις σε εντυπωσιακά ταξίδια μέσα στην ψυχή και τα σκοτεινά και φωτεινά δωμάτια του ανθρώπινου μυαλού».

Υπάρχει ταλαντούχο κοινό;
«Ναι, αυτό που ακούει και ταυτόχρονα αυτό που δεν έχει προκαταλήψεις».

Υπάρχουν όρια σε ό,τι αφορά την έμπνευση; Βάζετε στις συνθέσεις και τους στίχους σας ό,τι πιο προσωπικό;
«Θεωρούμε ότι στην τέχνη δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε όρια ούτε λογοκρισία. Κάθε δημιουργός μπορεί και πρέπει να εμπνέεται από τα πάντα. Συνήθως, μέσα από την μουσική, εκφράζεις απόψεις και συναισθήματα που δύσκολα θα τα εξωτερίκευες αλλιώς. Εμείς γράφουμε και για τις προσωπικές εμπειρίες μας, τις καθημερινές μας ανησυχίες, ακόμα και πράγματα που έχουμε εμπνευστεί από τις ζωές άλλων».

Τελικά, «μαζί τα φάγαμε»;
«Αυτό δεν το είπε ο εγγονός πρώην δικτάτορα; Ή όχι, λάθος! Το είπε ο υπουργός που παρέδωσε τον Ότσαλαν στην τουρκική κυβέρνηση…Οχι όχι, πάλι λάθος! Το είπε το στέλεχος της νυν κυβέρνησης που σαν προεκλογικό σλόγκαν είχε το "Λεφτά υπάρχουν"»!

* Οι Empty Frame θα εμφανιστούν την Πέμπτη 12 Μαΐου στο AΝ Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια, τηλ. 210 3305 056).

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ 12-5-2011

Βασιλειάδης Γιώργος

Ιωάννα Φέτση στο καφενείον τα Κανάρια

Με τους EMPTY FRAME στο ANCLUB

Για το... μεγάλο "ταξίδι στα Κύθηρα" κίνησε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

Έξι συναυλίες του Αλκίνοου Ιωαννίδη τον Φεβρουάριο

«Ουτοπία» Ένα συμμετοχικό project που ξεκινά σήμερα

Τετάρτες με Κινηματογράφο στο Ίδρυμα Κακογιάννη (δωρεάν)

Ο δρόμος της μουσικής είναι μακρύς, γι’ αυτό θέλει καλή παρέα…

29.01.2012 EMPTY FRAME + I SAW 43 SUNSETS

Εθνική Πινακοθήκη: Επαγγελματίες διαρρήκτες σε ένα... ξέφραγο αμπέλι;

Ρεκόρ επισκέψεων το 2011 στα σημαντικότερα μουσεία της Μαδρίτης

Ανασκόπηση 2011: Τα καλύτερα ελληνικά albums

Δημιουργήθηκε η πρώτη Τράπεζα Αναμνήσεων στην Ελλάδα

ΨΗΦΙΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Best "Greek" Album!

ONE:STORY Μια ανοικτή λογοτεχνική πλατφόρμα για εσάς!

_ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ONE:STORY

UNFOLLOW Μια νέα ανεξάρτητη περιοδική έκδοση που αξίζει να στηρίξουμε!

Παρασκευή 16-12 οι EMPTY FRAME στο nosostros

Sivert Hoyem: H μουσική δεν μπορεί να διορθώσει τα πάντα στον κόσμο, είναι κυρίως ψυχαγωγία

SIVERT HOYEM - special guests: EMPTY FRAME στο gagarin205 Παρασκευή 2/12

EMPTY FRAME - τους απολαύσαμε σε παλιά και ολοκαίνουργια κομμάτια!!

ΕΡΓΑ TEXNHΣ ΓΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΓΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

EMPTY FRAME LIVE την ΚΥΡΙΑΚΗ 20/11/11 στο TΩΡΑ K44

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΛΩΔΙΑ στο ΙΔΡΥΜΑ Α&Λ. ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ

Ο δάσκαλος Παναγιώτης Τέτσης.

Μουσική γεμάτη εικόνες και ποίηση!

1909, Φράνσις Μπέικον: Ο εικονογράφος του 20ού αιώνα

Νέο άλμπουμ THE BEATLES - 1

Εφυγε από την ζωή ο μεγάλος δάσκαλος της Ελληνικής φωτογραφίας, ο Κώστας Μπαλάφας.

Φρίντα Κάλο, Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας

Party και live στον Ιανό για το "Τζόνι και Λούλου"

Empty Frame: live εμφάνιση σε φεστιβάλ στον Ωρωπό.

1ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

OI EMPTY FRAME LIVE ΣΤΟ 3o ZIRIA MUSIC FESTIVAL

Το ZIRIA είναι ΙΔΕΑ!!

3ο Ziria music festival Tελικό πρόγραμμα.

Το προγραμμα του 3ο ZIRIA MUSIC FESTIVAL

3ο Ζiria Music Festival...

3o ZIRIA MUSIC FESTIVAL 26-27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011

4ο ARTogether Festival (12-14Ιουλίου) στο Six D.O.G.S.

Συμμετέχουν οι….

OI empty frame συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής 2011

Empty Frame + Voyage Limpid Sound απο το 6 D.O.G.S.

γράφουν για τους EMPTY FRAME

Σουρεαλισμός κι ας νομίζουν ότι είμαστε Εσκιμώοι

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4633114

Με τη , Χάρη Ποντίδα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 28 Μαΐου 2011

Τεχνόπολις, βραδιές ευρωπαϊκής τζαζ 24/29-5-2011

Mουσική εκδήλωση διαμαρτυρίας της ΠΟΜΕΕΑ

Πέμπτη, 26 Μάιος · 6:00 μ.μ. - 11:00 μ.μ.

Πεζόδρομος Πατριάρχου Γρηγορίου Ε'(δίπλα στη στάση Metro "Πανεπιστήμιο")

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Τι χωράει σε μια άδεια κορνίζα;

Τι χωράει σε μια άδεια κορνίζα;

Empty Frame: "Ο αγγλικός στίχος σού δίνει πρόσβαση στο διεθνές κοινό..."

οι EMPTY FRAME μιλουν στο BHmagazino

Πεζόδρομος Πατριάρχου Γρηγορίου Ε'
(δίπλα στη στάση Metro "Πανεπιστήμιο")